Japan Part II & naar huis.

posted in Reis

Japan Part II & naar huis.

Tomogashimo – Nagoya

’s Ochtends bracht Eiji ons naar het treinstation waar we onze tassen in een kluisje propten en de trein richting Kada. Van daaruit ging onze ferry richting het eilandje Tomogashimo, een eiland waar een legerbasis gestationeerd was. Nu is het eiland een nationaal park en kun je er vrij door de verlaten gebouwen wandelen die her en der over het kleine eiland verspreid liggen. Bizar hoe zo een eiland toegankelijk is gemaakt voor toeristen, vooral Japanse toeristen komen hier een weekendje kamperen of een paar uurtjes over het eiland wandelen. De ferry gaat om iedere twee uur en er zijn nauwelijks voorzieningen op het eiland… alleen in zomerseizoen is er een hostel op het eiland. Als enige westerlingen op de boot was dit voor ons echt wel een mooie ervaring, weer een hele andere kant van Japan die we nog niet gezien hadden. Vanaf de boot zag wim al in de verte een groep mannen in witte gewaden rondlopen… allemaal netjes in een rijtje! Aangekomen op het eiland eerst naar de wc, waar Wim aangevallen werd door een dikke spin die zich onder de wcrol verstopt had… Via een wandelroute liepen we langs plaatsen waar eerst een munitie opslag was en waar kanonnen gepositioneerd stonden die het vasteland beschermden. Erg gaaf! Wim’s “urban exploration” verleden kwam weer helemaal naar boven! We wandelen de route van 5 km en komen onderweg verschillende bakstenen hutten tegen en verderop nog het grootste gedeelte van de basis. Alles staat leeg en oogt mysterieus. Sommige gangen en kamers liggen gedeeltelijk onder de grond en het is er pikken donker. Het bos groeit er overal doorheen. Wim vind het helemaal fantastisch en blijft maar foto’s maken. De route gaat nog wat verder bergop en we hebben een mooi uitzicht over het eiland en de kust van Wakayama. Het weer is perfect en er zijn geen massa’s mensen. Het is ook een heel ander stuk van Japan dan wat we tot nu toe gezien hebben. Geen tempels, gokhallen, flats, neon lichten en fancy toiletten. Japan is echt een gevarieerd land waar je rust kunt vinden in de bergen bij een shrine, op een eiland kan rondwandelen met prachtige uitzichten maar ook tussen massa’s mensen kan lopen in neon verlichtte winkelcentra.
We gaan om half 12 terug met de ferry, nemen weer de trein naar Wakayama en zoeken op ons gemakje een plek waar we fatsoenlijk kunnen lunchen. We eten okonomiyaki en noodles van een warme bakplaat die in de tafel gebouwd zit. Het is best lekker en we zitten goed vol. Alleen zit wims broek onder het vet wat onder aan de tafel plakt. We geven het door aan de ober en omdat een stomerij nu geen optie voor ons is wil hij ons het eten gratis aanbieden. Prima, daar doen wij niet moeilijk over! Goedkoop lunchen dus, maar wel een vieze broek die niet meer schoon gaat. Achja….
Nagoya is een eind weg maar de treinrit is mooi en ontspannen.
Aangekomen in Nagoya zoeken we ons hotel en gaan we chinees eten om de hoek. Waarom chinees? Gewoon omdat het lekker is hier! En het is zeker anders (en volgens ons lekkerder) dan in Nederland.

 

Nara

Vandaag zijn we met de trein naar Nara gegaan. In eerste instantie wilde we dit morgen doen omdat het waarschijnlijk rustiger is op een maandag maar vanwege de betere weersverwachting kozen we voor deze dag. En daar zijn we blij om. Het is een hele rit (we zijn bijna 2 uur onderweg) en de wekker ging vroeg vanmorgen om de grootste drukte voor te zijn. Daar aangekomen maakt het volgens mij niet uit hoe laat we er zouden zijn. Het was een stuk lopen vanaf de metro, maar het is zeker de wandeling waard. We gaan meteen voor Todaiji Temple, en zijn direct verkocht. We wachten even op uitleg van een super lieve en goed engels sprekende gids. Hij verteld buiten voor de tempel over de geschiedenis en schetst een beeld over wat we dadelijk gaan zien. Wanneer hij uitgepraat is zijn we maar wat enthousiast om naar binnen te gaan en de Buddha te zien. En alweer doet de drukte ons niets en vergeten we de vele mensen om ons heen als we het gigantische beeld bewonderen. Een ‘wow’ effect, again. We lopen langzaam door de tempel en ook de rest is erg mooi. De maquette van de Todaiji Temple die rond 1912 is gemaakt laat zien hoe het er uit zag rond het jaar 700. De tempel was toen nog 1/3 groter in de breedte en er stonden 2 massale torens van 100 mtr hoog naast. Het moet een indrukwekkend gebouw zijn geweest (hoewel het dat nu ook al is). We maken de ronde door het gebouw af en lopen weer naar buiten waar het zonnetje heerlijk schijnt.
Na kort lunchen op een trapje lopen we verder door Nara-Koen. Het is voor mijn gevoel alsof we door een oud Japans dorp lopen wanneer we bij Nigatsu-do en Sangatsu-do zijn. Verder wandelen we nog langs verschillende tempels en shrines zoals Tamukeyama-hachimangu en Wakamiya-jinja. Onderweg komen we tientallen herten tegen. Deze omgeving zit er vol mee, vroeger werden ze hier gezien als ‘messengers of the gods’ en het zijn dus erg gewaardeerde dieren in Japan. Daarnaast zijn deze wilde lieve dieren inmiddels gewend aan de hordes toeristen. Daarin tegen zijn de hordes toeristen niet gewend aan de hertjes. De herten koekjes die hier over verkocht worden zorgen voor pracht situaties voor ons (toekijkend vanaf een bankje). Het gaat als volgt; koekjes worden gekocht door de toerist. Hertje wil zo veel mogelijk koekjes en heeft goed in de gaten wie ze koopt. Gaat op de toerist af en blijft erbij totdat alle koekjes op zijn. Kind of volwassene maakt geen verschil. En ook voor de toeristen zelf niet want; hert gaat op toerist af, toerist krijgt schrik en gaat rennen. Hert rent erachteraan, toerist stopt, slaakt kort gilletje, laat koekje vallen. Hert eet koekje op en blijft toerist vragend aankijken. En je kunt je voorstellen, voor kleine kindjes is zo’n hert echt groot! Echt geweldig entertainment, maar ook wel zielig als kinderen soms een flinke beuk krijgen van een hert.
We drinken nog n koffietje om wakker te blijven, lopen voor de verandering nog een keer bij een game center binnen en halen heerlijke sushi bij de supermarkt om in de trein op te peuzelen. Het is weer eens verrukkelijk. Helemaal gesloopt komen we bij het hotel aan. Warme chocomelk en een half filmpje maken de dag compleet. Nara was een erg mooie plek die we mensen zeker aan zou raden als ze naar Japan gaan… probeer er in ieder geval een nachtje te overnachten zodat je in de avonduren of vroege ochtend zonder al te veel toeristen van het plaatsje kunt genieten.

Nagoya – Gero

Het is vies weer, we slapen lekker uit, na 2 lange dagen hebben we het blijkbaar nodig. Een museum bezoeken gaat helaas niet lukken vandaag omdat ze ALLEMAAL gesloten zijn op maandag. Oke, shoppen dan maar? We gaan richting een wijk waar veel 2 hands winkels en goedkope kledingwinkels liggen. Er zijn ook verschillende winkels met anime poppetjes etc. Van elke serie, mango of tekenfilm is wel een poppetje te koop. Wim haalt een iets uit de automaat van ‘adventure time’. 200¥ en die jongen is helemaal in zijn nopjes. We komen ook voorbij verschillende plekken waar ze kimono’s verkopen. Na wat rondvragen blijken er genoeg 2e hands te worden verkocht voor weinig geld. Na een aantal plekken te hebben bezocht komen we bij een grote winkel waar de 2e verdieping vol hangt met second hand kimono’s. Mris vindt het geweldig om alles te bekijken en vond een hele mooie voor Wim voor 2000¥.  Eerst wilde Wim er geen maar deze vond hij wel sjiek en de prijs is prima. Voor mezelf vind ik het wat moeilijker maar na wat gepas en gezucht en gesteun van Wim, en hulp van de vrouwen in de winkel, heeft Mariska er ook 1 uitgekozen. Allebei een kimono! Mariska vindt het erg leuk en Wim stiekem ook.

Vandaag nemen we ook nog de trein naar Gero, het is een flink stuk reizen en we moeten eerst nog langs het hotel om de backpacks op te halen. We zijn blij als we in de trein zitten, backpacks af en even relaxen.
Het hotel in Gero is oud maar de kamer is stiekem wel fijn. Een laag tafeltje, stoeltjes op de grond en we slapen op de ‘tatami’ matjes. Stiekem wel leuk om zo’n japanse kamer te hebben.
Het duurt even voordat we een restaurant gevonden hebben wat nog open is en we zijn de enige klanten. We bestellen biefstuk en iets gefrituurds. De biefstuk is echt heeeeeerlijk. Om je vingers bij af te likken. Het blijkt ‘Hida Beef’ te zijn. Dat is hoge kwaliteit biefstuk waar Takayama/Gero om bekend staat. Dat gaan we morgen zeker nog een keer eten.

 

Takayama

Het idee is om vandaag met de trein naar Takayama te gaan en een festival bij te wonen. Ware het niet dat het de hele dag regent. Hierdoor gaat de parade niet door. De wagens die namelijk door de straten zouden gaan zijn allemaal rond de 200 jaar oud. Ze willen niet met de oude pronkstukken door de regen dus kun je elke wagen bezichtigen vanaf zijn originele opslag ruimte. Dat wil zeggen, de hele stad is vol toeristen met paraplu’s die allemaal kriskras door de straatjes lopen om elke kar te kunnen zien.
Het idee van het festival is eigenlijk; een samenkomst van de wagens en mensen in traditionele kleding. En ’s avond nog een parade met de wagens, eigenlijk zijn het pagodas op wielen met lampjes en de verkleedde mensen eromheen. Helaas viel dit in het water vanwege de aanhoudende regen.
Maar we zijn natuurlijk wel langs elke opslagruimte gelopen, hebben sake gedronken met oude dronken Japanners in de ochtend (Mris had zelfs een ouwe snoepert aan de haak geslagen), een mooie souvenir op de kop getikt en nog een keer de lekkerste biefstuk EVER (Hida Beef) van een stokje gegeten. Ondanks dat de wagens binnen stonden zagen ze er nog steeds fantastisch uit. Elke wagen is anders en echt mooi tot in de puntjes afgewerkt. Ze hebben veel details en zijn kleurrijk aangekleed met bewerkte stoffen en beschilderd met goud, rood en zwart. Het is jammer dat het zo’n slecht weer was maar ik heb geen spijt dat we gegaan zijn. Ik zou zeker nog een keer gaan als we weer in Japan zouden zijn.
We vertrekken rond 17.00 terug naar Gero en gaan daar wat eten. We moeten echt weer zoeken naar een restaurant dat open is. Het vreemde in Japan is ook dat veel plekken sowieso gesloten lijken door de manier waarop ze zichzelf presenteren. Op veel plekken kun je namelijk niet naar binnen kijken en de schuifdeuren die allemaal donker en dicht zijn maken geen toegankelijke indruk.
Uiteindelijk vinden we toch een plek die nog open blijkt te zijn. Bij binnenkomst worden we vriendelijk begroet door het personeel en een engels stel waarvan de man meteen zegt; ‘so, you also found the only place in town that’s open!’. We bestellen 2 gerechten met Hida beef en raken verder aan de praat met het stel, David en Sandra. Het zijn geweldig lieve en leuke mensen rond de leeftijd van onze ouders. Het eten wordt geserveerd, we mogen het zelf bakken op een hot stone en het is werkelijk weer fantastisch. Vooral het 2e gerecht is echt niet normaal lekker. Het is een mix van beef, vis, schaaldier en gemixte groenten. Het werd geserveerd op een Miso blad, waaronder een vlammetje brandde (soort stenen mini fondue). De smaak was echt zo goed, ik denk één van de lekkerste gerechten die we ooit gegeten hebben.
Na het eten schuiven we een paar stoelen op en drinken nog wat met David en Sandra. Het is heerlijk om de nieuwe ervaringen van Japan met ze te delen en het is leuk om te horen dat ook zij sommige gewoontes vreemd vinden. Één ding is duidelijk, we zijn allemaal erg onder de indruk van dit land. Zeker ook vanwege de automatische biertapmachine die het glas netjes schuin hield en keurig rechter zette wanneer het glas verder gevuld werd. TOP!

Gero – Kamakura

Dag erna de hele dag treinen naar Kamakura, waar we verbleven in de buurt van het Ofuna station. Na eerst naar het station van Kamakura te zijn gegaan hadden we toch maar de trein naar ofuna gepakt… De routebeschrijving was niet helemaal optimaal maar Jun kwam ons ophalen op het station. Onder de monorail door liepen we de 7 minuten richting ons klein appartementje dat eigenlijk heel makkelijk langs het monorail (Hangende monorail!!! Woopwoop!) lag. Het bed was eigenlijk net te klein, maar gelukkig zijn wij niet zo groot. Weer een heerlijke avondmaaltijd ‘sushi du supamaszjee’ plus een stukske film en naar bed gegaan.

Kamakura

De volgende ochtend zeer vroeg opgestaan en richting de Enkakuji gelopen om een “Zazen” meditatie sessie bij te wonen. De sessie begon ipv 5u om 6u dus we waren iets te vroeg. Via een achteringang konden we wel alvast naar binnen sneaken waar we twee anderen vonden die dezelfde sessie wilden bijwonen. Het begon nogal strikt, we moesten in een rij staan met de handen in elkaar gevouwen. Daarna moest een persoon richting de ander buigen terwijl die ander weer richting de tempel boog. Iedere keer als er iemand in de rij aansloot moest de nieuweling en de laatste persoon in de rij dit doen. Op een gegeven moment kwam er een monnik die ons naar binnen loodste… in stilte natuurlijk. Iedereen moest op een paar kussens die op een bank lagen gaan zitten… in kleermakers zit. Daarna volgden er een paar slagen op een bel waarna iedereen de ogen slot en begon met de meditatie sessie. Iedere sessie duurde ongeveer 15 minuten waarna je even de benen kon strekken… naja iedereen… Wim had last van z’n knie en hield het geen 3 minuten uit… Het was een mooie ervaring maar volgende keer moet Wim toch maar gewoon gaan zitten zoals ie wil!

Naderhand nog even naar ons appartement gegaan om eventjes nog wat spullen te wassen om rond 12u de hangende monorail terug naar het station te pakken om de Daibutsu Hiking trail te doen. Het is een hiking trail die vanaf Kita-Kamakura richting de grote Buddha van Kamakura gaat. onderweg kom je verschillende tempels tegen en het is een pad met mooie uitzichten. Er is een tempel waar je geld kunt wassen om het te zegenen. En er is een soort kleinere versie van de Fushimi Inari Shrines… een hele rits vermiljoen poorten waar in tegenstelling tot in kyoto vrijwel niemand was… Kamakura Hiking Trail is dus echt wel een aanrader. Zeker wanneer je bij de Diabutsu uit komt. Een 13,35 meter hoge buddha, die ondanks dat hij niet zo groot is als de Diabutsu in Nara, ook erg imponerend is. Alleen is het hier een stuk drukker, maar voor 20 yen kon je ook nog in de bronzen buddha om te kijken hoe deze gebouwd is.

Vanuit de Diabutsu doorgelopen richting Kamakura om daar weer Sushi te eten, dit keer weer van de lopende band… We voorspelden het hier al. Maar we gaan de goede Sushi wel missen hoor! jeez! Kamakura is verder een hip klein stadje, met veel ecologisch verantwoorde shops en een paar surf shops… wat we bij Eiji al zagen was dat Japan best wel een surf scene heeft. Na het eten en een koffietje terug naar ’t appartement. Met de monorail… had ik al gezegd, een HANGENDE monorail? Awesome!

Akiya

Vroeg op om de monorail (woohoo!) naar het station te pakken om nog een stukje zuidelijker te gaan naar Zushi station. Vandaar uit moesten we verder met de bus richting Akiya. Je betaald hier in de bus achteraf, je stapt dus gewoon in en bij uitstappen gooi je geld in een bakje bij de chauffeur dat dan weer automatisch geteld wordt. Je moet wel precies het bedrag betalen dat je verschuldigd bent… vooraf wordt wel duidelijk gemaakt dat dit absoluut nodig is gezien de chauffeur geen wisselgeld heeft. Wat ze vergeten erbij te vermelden is, dat ze er wel een automaat voor in de bus hebben die brief- en muntgeld omwisselt in kleinere muntjes. Dus technisch klopt het wat ze zeggen, maar het is wel verwarrend voor engelstalige reizigers. Aangekomen in Akiya, wat gewoon een bushalte was, volgens de instructies van onze host naar het appartement gelopen… waar de instructies in een envelopje voor ons aan de deur hing.
Voordat we uit gingen pakken en de laatste was van de trip gingen doen, eerst te voet naar de supermarkt. Deze lag een eindje uit de buurt maar de wandeling was wel fijn. Daar ons avondeten gehaald plus nog de nodige one cup sake’s. Het zijn glazen potjes sake van 180ml… erg lekker en erg goedkoop! Daarnaast is Japan best een bier land, ze hebben dan ook veel verschillende bieren, waaronder een hoop microbrews… het is hier net zo een trend als in het westen. Met de boodschappen terug richting het huis nemen we een andere route door het havendorpje heen. Hele andere kan van japan dan dat we eerder zagen. Het is echt een rustig dorpje aan de haven, we zijn vrijwel niemand tegen gekomen (iedereen moest natuurlijk werken) en ondanks dat het op sommige plekken een beetje rommelig was hebben we een mooie wandeling gemaakt. Bij terugkomst onze spulletjes uitgepakt en even gelunched aan zee. Het huis is echt heel erg relaxed! Traditionele Japanse stijl gemixed met de moderne luxe van het land. Bad van normaal formaat dat zichzelf op temperatuur houd, een airco systeem waarmee je de was kunt drogen, koelkast in de vloer, een fijne keuken en een uitzicht op zee… en ’s avonds uitzicht op Mt. Fuji wanneer de zon achter de vulkaan zakt met surfers in de voorgrond. Dat was misschien wel een van de mooiste zonsondergangen die we tijdens onze reis hebben gehad… en een perfecte rustige avond afsluiter voordat we het gigantische Tokyo tegemoet gingen.

Tokyo – Tokyo Pub Crawl

Vroeg de veren uit en weer op weg naar Tokyo. We hebben een appartementje via Airbnb dicht bij station Shinagawa Seaside station. Het is niet de aller handigste locatie omdat je steeds een private line moet nemen voordat je bij een station bent waar we onze railpass kunnen gebruiken. Het metro netwerk van Tokyo is helaas niet zo handig als die van Berlijn en het is iets meer puzzle werk maar goed, omdat het een privé lijn is moet je ook steeds een extra kaartje halen, alleen voor dit station… maargoed je zit wel goedkoop in Tokyo in een mooi appartement bij ’n fotograaf (Joshua Lieberman). ‘S middags eerst even souvenir shoppen (eerste blik op shibuya crossing al gezien!) en weer terug naar “huis” om ons om te kleden en klaar te maken voor de activiteit van de avond: Tokyo Pub Crawl. In een café in Roppongi verzamelen we met een hoop andere mensen voor de pub crawl. Het gezelschap bestaat vooral uit overgeile jongemannen, een paar sletterige dames (vrouwen in de minderheid) en wij tweetjes. Belooft een interessante avond te worden dus! De organisatie van de pubcrawl is meeega enthousiast en smijten met shotjes en wedstrijdjes om gratis drank te verdienen, terwijl we van de ene bar naar de andere gaan… in totaal 4 bars en een club, waar we een beetje te lang buiten moesten blijven staan. Wel een erg hippe club, maar niet echt ons ding. Samen met onze nieuwe “vrind”, een amerikaanse expat met het karakter van Baloe verlaten we de club om ons eigen geluk op te zoeken in een van de andere kroegetjes. Bij de eerste kroeg die we binnen willen moeten we eerst een drankje bestellen a 5 euro voordat we door het gordijntje mogen… nou hadden we achter het gordijn kunnen spieken, waren we niet naar binnen gegaan… totaal leeg. 1 drankje verder dus maar naar een van de kroegen uit de crawl gegaan en tot 05:00 daar zitten ouwehoeren waarna onze rekening door Baloe betaald werd en wij voldaan en vrij zat de metro naar huis konden pakken. Althans tot we bij het metro station waren en we beide niet echt konden vertellen welke metro lijnen we moesten hebben om weer in ons appartement te geraken. Bij onze instaphalte was alles in het japans, en niet met engelse letters geschreven… en daar is zonder alcohol al geen touw aan vast te knopen. Gelukkig zagen 3 japanse jongeheren het kibbelende en zeer aangeschoten stel; en hebben ze ons in juiste banen naar huis weten te leiden. Wie jullie ook waren, wij zijn jullie eeuwig dankbaar. (maar stiekem denken we dat jullie best wel hebben genoten de scene die wij tweetjes maakten).

De volgende dag:

We’ll never drink again!

Kortom een rustig en kort dagje vandaag op de planning. In de middag zijn we naar de Sensoji tempel in tokyo gegaan. De oudste en belangrijkste tempel van Tokyo. Daarvoor nog even door het district eromheen gelopen om voor wat souvenirs te kijken waarna we door de gigantische poort richting de tempel liepen. Het is een mooie tempel die vast heel veel voor mensen betekend maar op dit moment konden wij er alleen maar aan denken hoe brak we ons voelden. Daarna langs verschillende Izakaya’s gelopen waar we niet naar binnen mochten omdat het alleen voor Japanners is, tot we er eentje vonden waar we wel welkom waren. Daar hadden we een groepje belgen naast ons zitten waarvan er 1 vrij goed japans sprak… maar wat ie dan weer niet kon is eten met stokjes… vrimd! Na een lichte maaltijd zijn we doorgegaan om nog even door een wijkje te lopen om wat souvenirs te zoeken. Maar wel vroeg naar huis deze dag en een filmpje in bed gekeken… (Hot Tub Time Machine 2….blergh wat een draak van een film… maar wel de high five eruit overgenomen ).

 

Tokyo – Sensory Overload

Vandaag wat meer op de planning, we beginnen bij Oka-Ari Artisan, een kleine hippe reeks winkels die zo op Strijp-s in Eindhoven konden staan… alleen dan Japans. We dachten, ofja hoopten, dat we hier een hoop souvenirs op de kop zouden kunnen tikken maar het was allemaal ietskes te duur en ondanks de reviews op internet was het niet super speciaal… er zaten echt wel leuke dingen tussen maarja… niet voor ons! Daarna door de wijk Akihabara gelopen, in deze wijk zitten super veel gaming halls van meerdere verdiepingen & winkeltjes waar je oude gaming cartridge voor heeele oude gaming consoles kunt krijgen… (we zagen zelfs floppy-discs voorbij komen!). Een van de gaming halls in gegaan om dan toch eindelijk onze traditionele foto-shoot te hebben…. wij kozen dus voor de Japanse versie. In de kelder van een van de Taito gaming stations kon je een pakje uitkiezen en jezelf in een photobooth op de foto laten zetten. Je moest dan buiten via een menu aangeven wat voor foto’s je wilde hebben. Dat moest wel via een half Engels, half japans menu waardoor net de belangrijke knoppen als “ok”, “cancel” en “delete” in het japans waren waardoor we dus maar voor de meest basic optie moesten gaan… maar dat was al primabella! De ogen werden automatisch vergroot, filters over de foto die de kleuren eruit lieten springen en een geprint fototje als resultaat! Nou, dat ook weer in the pocket!
Weer nog even verder op queste naar souvenirs voor onszelf en anderen, en door naar de attractie van de dag: Robot Restaurant. Geen woorden voor!!! Sensory Overload!!
In de kelder van een flat was een soort theater gebouwd waar mannen in robot en dierenpakken gecombineerd met dames in niet zo heel veel kleren aan op radiografisch bestuurbare karren en robots dansten en gevechten hielden tegen elkaar en the Robot Overlords. Anime… maar dan live… en met lasers… en KEI-harde muziek. Mooi.

Om deze ervaring een beetje te kunnen verwerken hadden we natuurlijk wel weer sushi nodig, weer een van de vele lopende banden geprobeerd wat nogmaals niet tegen viel… kwaliteit is niet overal gelijk en soms merk je echt wel dat de een beter is dan de ander maar wat gaan we de sushi van Japan missen.
Laatste halte van de dag is een van de Metropolitan Government Observatories. In deze twee overheids torens in het zakelijke district van Tokyo hebben ze op de bovenste verdieping een observatory gemaakt zodat je over Tokyo heen kunt gluren en turen. Helaas was het erg slecht weer waardoor ons uitzicht in eerste instantie niet zo goed was… even later klaarde het wel een beetje op en konden we de gigantische stad beter zien. Oh en souvenirs! die hadden ze hier dus wel!
Na de nodige kiekjes gemaakt te hebben gingen we weer terug naar ons appartementje om vroeg naar bed te gaan… next up: Tuna Auction.

Tokyo – Tsukiji Tuna Auction

Ok, 03:00. 3am ging de wekker! Snel aankleden en de straat op om een Taxi aan te houden. Ook al zaten we een beetje uit het centrum, toch hadden we makkelijk een taxi te pakken. Overal in Tokyo kun je op ieder moment van de dag/nacht wel een taxi vinden. Uber, de snel groeiende taxi app werkt overigens ook in Tokyo, maar zover wij konden zien waren de prijzen gelijk aan een normale taxi… volgens ons bestel je zelfs een normale taxi wanneer je Uber gebruikt. Maargoed! op naar de haven waar de grootste tonijn veiling ter wereld plaats vindt; op de Tsukiji Fish Market. Wij arriveerden om ongeveer 03:45, op de website stond dat je jezelf ingeschreven moest hebben voor 05:00… ruim de tijd dus! Althans, toen we arriveerden en ons in wilden schrijven waren er nog maar 8 vestjes van de 120 over! Net op tijd dus! (mocht je er ooit naartoe willen, ga dus op tijd!!). Het inschrijven bestond dus ook alleen maar uit het ontvangen van een vestje, waarna je tot 5:30 moest wachten tot de eerste 60 personen naar de veiling geleid werden… 20 minuten later was de volgende groep, en dus de onze, aan de beurt. Door de security werden we de veiling op geleid, snel doorlopen en niet stoppen voor foto’s. Overal om ons heen rijden zogenaamde turret-trucks, elektrische karretjes met een groot stuur voorop die een superkleine draaicirkel hebben… en hard rijden. Op de veiling is dan ook de regel, als je aangereden wordt door een turret truck dan is het nooit de schuld van de bestuurder… ja mag absoluut niet de veiling verstoren. Een paar jaar geleden was het ook niet mogelijk om de tonijn veiling te bezoeken omdat een dronken Ier een tonijn had gelikt. Overigens wordt de vismarkt verplaatst in 2016, geruchten gaan omdat dit in verband is met de olympische spelen van 2020, dan is het waarschijnlijk ook niet meer mogelijk om de veiling te bezoeken. Maar goed… de veiling… wij hadden een hi-tech vismarkt verwacht maar dit was toch niet het geval… op een kratje staat een japanner te schreeuwen om zo dus de vis te verkopen. De vissen liggen in rijen en voor de veiling begint mogen de kopers de vis keuren, een klein stukje tussen duim en wijsvinger draaien en enkele plakken die klaar liggen bestuderen. Het verkopen duurt niet lang, in een minuut worden ongeveer vijf vissen verkocht. Vissen kunnen toch zeker €10.000 opleveren maar deze zijn dan ook wel erg groot, wij konden ons niet voorstellen hoeveel stukjes sushi er uit één vis kan komen. Wat we zelf erg apart vonden is dat de vis niet zelf uit japan komt, maar ingevroren vanuit de USA komt. Waarschijnlijk hebben de japanners nu ongeveer alle tonijn uit hun eigen wateren gevist. Na 20 minuten hutjemutje op een paar vierkante meters foto’s proberen te maken over de schouders van anderen liepen we weer de ruimte uit, om vervolgens weer de turret trucks te mogen ontwijken. We werden door de security weer netjes het terrein afgeleid en daar stonden we dan om half 8 ’s ochtends. Klaar voor het sushi ontbijt! In de omgeving van de Tsukiji markt liggen een hoop kleine sushi tentjes die al vroeg in de ochtend open zijn. Een van de tentjes is zo populair bij de locals & toeristen dat daar ’s ochtends altijd een rij van 2 uur staat. Wij kozen toch maar een andere uit, daar hoefden we maar 45 minuten te wachten. Iedere keer konden er ook maar 10 mensen in het kleine sushi restaurant geplaatst worden waardoor de rest buiten moest wachten. Buiten werd de bestelling opgenomen zodat de sushi-chefs precies wisten wat ze klaar moesten maken. Ik denk dat we iets van 3000 yen (€22) p.p. kwijt waren voor de meest verse sushi ter wereld. Ongelooflijk wat een malse vis, je kunt het met je tong tegen je gehemelte kapot duwen… alsof het in je mond smelt. Nogmaals, wat gaan we de sushi missen.
Kwartiertje later, en een gesprek met een groepje Amerikaanse jongens die hele vreemde gesprekken hielden, gingen we weer verder op pad om even een kopje koffie te verorberen en verder te gaan naar het Tokyo National Museum.

Het Tokyo National Museum is een erg mooi museum, bestaande uit een aantal verschillende gebouwen met in ieder gebouw een eigen expositie of meerdere exposities. We hadden alleen een kaartje voor de vaste exposities en zijn uiteindelijk maar in 2 gebouwen gegaan. In glazen vitrines zagen we verschillende oud Japanse items uit de Shogun en Meiji periode. Samurai zwaarden en kledingstukken, oude teken rollen, beelden en schilderijen worden hier tentoongesteld. Ook werd er in een zaal boeddhistische artefacten uit andere Aziatische landen getoond, zo konden we ook stukken uit Angkor wat en Vietnam zien… maakte de cirkel toch weer een beetje rond! Oh en er lag een Mummie, dat is altijd cool om te zien natuurlijk! Wimdiana Jones. Ook hadden we de mogelijkheid om onze toekomst te voorspellen aan de hand van 3 identieke botten waarvan iedere kant voor een ander dier stond. De verschillende combinaties die je kon gooien waren vervolgens je voorspelling. Wim had niet echt iets om over naar huis te schrijven… Mariska gooide de tweede keer (je mocht drie keer gooien) de best mogelijke combinatie die vervolgens alle andere worpen ook teniet deed… topsucces in de toekomst voor Mris!

Hierna terug naar ons appartement om spullekes in te pakken, nog wat souvenirs bij de supermarkt te kopen en om onze tickets voor de volgende dag richting het vliegtuig te bestellen. Laatste avondmaal bestond uit de goeie ouwe noodles die je bij een automaat besteld, met een lekker soort gefrituurde schnitzel erop… in stijl dus! Daarna de laatste beelden van Shibuya crossing en de gekte eromheen gemaakt (inclusief het beeldje van de hond Hachico, die 9 jaar lang na de dood van zijn baasje wachtte op diens terugkeer bij het treinstation Shibuya in Tokio.) en kapotmoe terug naar het appartement en de laatste nacht in een vrimd bed ingezet.

 

 

We’re Going Home

De trip naar het vliegveld ging mega soepel, hadden ook niet anders verwacht. Inchecken was een eitje en we zaten in no-time in ons vliegtuig te genieten van de films en de gratis wijntjes.

Bij terugkomst stond er iemand met een klein spandoekje op ons te wachten, Welkom tante Haïsha en ome Hiem. En ook de rest van de “fam” kwam station Eindhoven over gerend. Nog net geen slow-motion & dramatische muziek ;). En thuis in Maarheeze was er ook nog een clubje vrienden ons aan het opwachten!

114 dagen op reis! Zoveel gezien, gedaan en zoveel lieve en mooie mensen ontmoet en vrienden gemaakt… we kunnen het iedereen aanraden, als je er een kans toe ziet; ga op reis. Niet op vakantie op één plekje! Maar reis rond van plek naar plek, ’t maakt niet uit waar… al kunnen we wel een aantal landjes aanraden!
En leeftijd speelt echt geen rol, we hebben backpackers van 16 jaar gezien maar ook een stel van in de 70!

 

Losse opmerkingen:
– In japan zagen we er wel een beetje shabby uit, dan zagen we weer een stelletje lopen in nette kleren… dan dachten wij, “jah, zo kunnen we er ook uit zien… maar die spullen liggen thuis” terwijl we in onze snel-droog broek en versleten shirtje rondliepen.
– Het leek voor ons wel alsof de vriendelijkheid per land omhoog ging, en dan had je in Japan ook nog het eergevoel en respect voor medemens erbij.
– Niet ziek geworden, en we hebben toch wel wat shady eten gehad en op vreemde plekken gegeten!
– We kunnen het niet vaak genoeg zeggen, maar leer de absolute minimale basis taal van het land waar je naartoe gaat, deuren gaan open!
– De metro-stations spelen altijd een soort kinderliedje af als je op een station arriveert of wanneer er een trein op het station arriveert. We hebben zelfs “diep in de zee” van de kleine zeemeermin voorbij horen komen.
– AirB&B, erg handig! We hebben wat mindere plekken gehad die nog steeds hartstikke prima waren, maar ook super plekjes die we echt niet hadden willen missen!
– We hebben echt geen land wat het mooiste is, klinkt cliché maar ieder land heeft zijn eigen ding. En als je jezelf open opstelt kan ieder land een mooie ervaring zijn.