Konichiwaaa Japan!

posted in Reis

Konichiwaaa Japan!

Auckland:

‘S ochtends vroeg met de Airport Express bus naar het station… tot nu toe hebben we het meeste zonder al te veel plannen gedaan en ook nu was de bushalte maar 2 minuten van onze slaapplek vandaan. Scheelt weer een beetje gesjouw. Inchecken enzo verliep vrij vlot, en na een paar vluchten gehad te hebben maak je jezelf er ook niet meer zo druk over. Waar Wim altijd overbezorgd een geprint ticket bij de hand wilde hebben, komen we nu alleen met ons paspoort aan. Nog nergens iets van vluchtgegevens hoeven te laten zien, behalve bij NZ binnenkomen, moest je laten zien dat je toch echt ook wel weg gaat. Laatste dollars opgemaakt en het vliegtuig in. New Zealand Air is wat ons betreft wel de beste maatschappij die we tot nu toe gehad hebben! Stoelen zijn comfortabel, videoscherm is van goede kwaliteit, veiligheidsfilmpje is Epic! (Lord of the rings stijl, google het!), Lekker eten, “gratis” drinken en heel veel goede films en tv-shows. Mariska en ik hebben het volgende gekeken: Birdman, Whiplash, Portlandia, Flight of the Conchords, Crazy Stupid Love, Ruby Sparks en een stuk Inherent Vice. Allemaal dikke aanraders!  Oh en nog een potje Hidden objects tegen elkaar gespeeld… iedere stoel heeft een scherm en je kunt andere mensen via hun stoelnummer uitnodigen voor een potje digitaal biljarten e.d.

Tokyo

11 uur later zijn we dan in Tokyo. En als eerste even naar het toilet. Hele ervaring hoor! Eerst de icoontjes ontcijferen want van de geschreven tekst snappen we echt niks van. De wc wordt pas geactiveerd als je er op gaat zitten… maar dan heb je dus een verwarmde zetel, deodoriserend geurmasker, bidet en ingebouwde bumgun! (zie Cambodja & Vietnam) Wim denkt nu al dat de wc hetgeen gaat zijn wat hij bij thuiskomst het meest gaat missen…
Meteen onze railpas geregeld, en de NEX-trein richting de stad gevonden.  Voordat we wilden instappen werden eerst de stoelen omgedraaid zodat de passagiers de goede kant op zitten… helaas was het al donker buiten (al zagen we de neonlichten wel al voorbij komen). Op station Shinkawa overgestapt naar Kamata (iedereen staat hier in een rij om in te stappen, daar kunnen wij in nederland nog wel wat van leren!!) en daar even puzzelen hoe de poortjes werken en uitpuzzelen waar we naartoe moeten. Buiten zagen we gelukkig het hotel al liggen en liepen naar Sotetsu Fresa Inn voor onze eerste nacht in Japan met een kleine kamer bad voor een gehalveerd persoon, luxe toilet, lekker bed en onbegrijpbare TV. Ofja we konden de cherry-blossom statistieken bij het nieuws er wel uit opmaken! Morgen op naar Hiroshima.

Hiroshima

Hoppa het diepe in. Meteen eten bij het tentje waar we niets van de tekst begrijpen en waar wat locals zitten. Kunnen we meteen even ons Japans oefenen. Als er iets is wat we geleerd hebben in Azië is het wel dit: probeer de taal een beetje te leren zodat je de meest basis zinnen kunt gebruiken. Dit zorgt vrijwel altijd voor een lach en vaak worden de mensen er een stuk openlijker van. Hier kregen we ook de nodige arigato’s terug naast een lekker ontbijtje van rijst, gekookte bacon een ei met ham, vissoep en salade. Daarna weer terug naar buiten en wat zagen we naast een riviertje!? Cherry Blossom Blossom, meteen maar even het fotomomentje genomen! Daarna op naar ’t station en onze eerste Shinkansen rit! De trein gaat met een snelheid van ongeveer 300km door het land en richting Osaka zagen we Mt. Fuji al voorbij schieten…imposante berg hoor! Na een treinwissel en nog een flinke rit verder waren we in Hiroshima rond 3u. Na het inchecken de stad ingelopen voor onze eerste topmaaltijd. Okonomiyaki. En deze hartige “pannekoeken” waren helemaal niet yakkie! De chef bereid boor je neus op een tepanyaki plaat de bergjes kool, noodles, beslag, vlees, vis en nog meer ingrediënten. Delicious! Volle buik verder rustig door de stad naar huis eh het hotel gewandeld.

Ochtend erna een heerlijk nachtje in ons hotel met bedradio, pyama, half bad en wederom een toptoilet ook goed ontbeten en op pad gegaan door Hiroshima. Om te beginnen bij het peace memorial park museum. Dit laat niets aan de verbeelding over. Foto’s van de totale vernietiging door de atoombom in augustus 1945. Ook foto’s van slachtoffers die door de hitte stralen totaal verminkt zijn worden hier groot vertoond… onbegrijpelijk dat iemand (of meerdere iemanden) zo een bom kan en wil maken. Zoveel onschuldige mensen, waaronder heel veel kinderen… we zagen het ook in de andere landen, wat kunnen mensen wreed zijn en tijdens iedere oorlog is geen land geheel onschuldig.

Verder de stad in hoorden we ineens muziek uit een gebouw komen… binnen bleek het een game arcade hall te zijn… van vijf verdiepingen met ieder apparaat z’n eigen muziek dat op standje 10 stond.  Heel veel verschillende spellen, bij sommige kon je poppen of ander speelgoed winnen met grijpspellen en sommige waren schietspellekes of reactie spellen. Natuurlijk even een poging gewaagd!

Lekkere lunch in een lokaal restaurantje en de bus gepakt naar het park waar we een rondje liepen en weer flink wat bloesem te zien kregen.  Heel veel families vieren hier de lente en gaan op een kleedje onder de bomen vol met bloesem zitten… ze drinken bier, sake en bbq’en of snoepen samen. We lazen dat soms zelfs de karaoke machine erbij gehaald wordt maar dat moeten we nog zien. Na een poosje wandelen naar de supermarkt gegaan. Gaan we vaker doen!! Sushi en Sochu gekocht voor in de trein. Meeeega lekker mensen! Daarna onze tas gepakt bij het hotel en weer de bus (waar we van de buschauffeur de jas van Mris terug kregen… die was ze in de vorige vergeten) het station en de trein naar Kurashiki genomen.

 

Naoshima – Kurashiki

Na een ontbijt in ons hotel met de trein naar Uno, een havenstadje dat volgens ons niets met het spelletje te maken heeft. Daar vandaan de ferry naar het eiland Naoshima en meteen een fiets gehuurd! Op het eiland (je fietst er ongeveer in een half uurtje van de ene naar de andere kant) zijn een aantal musea en hebben kunstenaars enkele verlaten huizen omgebouwd naar het Art Houses Project. Wij dachten… slaan we over maar na een tip van een paar dames toch maar tickets gekocht en bij het huis “back side of the moon” naar binnen gegaan. In het pikkedonker mochten we, netjes in een rijtje, met een hand tegen de muur langzaam om het hoekje schuifelen om op een bankje te zitten… in het donker… nogmaals pikke!!donker. We kregen 10 minuutjes om in stilte aan het donker te wennen. Langzaam zagen we eerst een licht verschijnen en daarna een groot scherm… alleen dan met vage randen die steeds scherper werden tot het uiteindelijk op een soort bioscoopscherm leek. Toen we iets meer het idee van diepte hadden begeleidde de medewerker ons naar voren tot we bij het scherm waren. “Try to touch the screen” zei de medewerker… je hand ging er dwars doorheen. Het bleek een ruimte te zijn waar een heel zacht licht in scheen. Wij stonden voor een soort frame wat het licht naar onze kant blokkeerde en waardoor het op een scherm leek. Heeel vrimd. De andere huizen waren helaas niet zo indrukwekkend als deze maar het was wel mooi om te zien hoe ze de ruimtes gebruikten en er een kunstwerk van maakten… ook stonden er bij ieder project ontzettend vriendelijke medewerkers, die soms je schoenen weer voor je klaar zetten. Ohja, in Japan is het heel gebruikelijk om je schoenen uit te trekken als je ergens naar binnen gaat… wij hadden onze hiking schoenen aan dus dat was niet zo super handy. Daarna met ons fietske richting een van de andere musea. We wisten niet wat er in de musea werd tentoongesteld en de eerste twee overgeslagen omdat het ons niet zo trok. Tot we bij ChiChu museum of Contemporary Art uitkwamen. Daar bleek een van de werken van Claude Monet te hangen. Dus maar een kaartje kopen! Het was een behoorlijke verassing, het museum zelf was ontzettend mooi gebouwd door de architect Tadao Ando. Alles was zo ingedeeld dat je niet meteen de werken te zien kreeg en op sommige plekken mocht je maar per 5 naar binnen om zo rustig te kunnen kijken… ook hier weer schoenen uit en slippers aan. Behoorlijk futuristisch gebouw, waarbij de architect zo min mogelijk van de natuur bovengrond wilde aantasten waardoor we dus veel ondergronds waren… wel is het zo gebouwd dat alles met daglicht bekeken wordt (behalve de werken van James Turrell). In een hal moesten we wachten, mochten er per 8 naar binnen. Eerst moesten we met onze voeten tegen een zwarte trap staan. Daarna mochten we langzaam de tap van ongeveer zes treden omhoog. Daar stonden we voor een ruimte die langzaam afliep naar beneden. Er waren geen hoeken en de witte ruimte was met blacklight verlicht. Heel vaag om daarin naar binnen te stappen. De schilderijen van Monet (waterlilies) hingen in een met daglicht verlichte ruimte… ook hier de schoenen uit een slippers aan. Hierdoor hoorde je vrijwel geen geschuifel en kon je rustig alles op je laten inwerken. Hier bestond de vloer trouwens uit een soort dobbelstenen (zonder ogen), heel mooi en het dempte het geluid ook goed. Erg mooi museum, voelde heel futuristisch. Grijze betonnen en schuine muren, veel hoeken en op plekken wel daglicht zonder de lucht te zien & de ?? In een soort wit uniform maakte het alsof je in een verhaal van Orson Welles zat. Het was al laat op de dag en hadden helaaa niet zoveel tijd in het museum. Ook de omgeving van de verschillende musea zijn bezaaid met kunstwerken. Je vindt op stranden de meest vreemde kunstwerken.
Fietske gepakt en weer richting de ferry gefietst en de trein terug richting Kurashiki. Naast het station lag het restaurantje genaamd Bukakke Udon, waar we heerlijk en oorverdovend Udon noodles opgeslurpt hebben. Udon noodles zijn een japanse noodle soort die een stuk dikker zijn (en veul lekkerder) dan de noodles die wij in het Nederlandse kennen. Ohja en het is onbeleefd om niet te slurpen, dus shhhhhhllllllurrrrp! Daarna weer terug naar ons 123 hotel.

 

Okoyama & Hattoji International Villa

Ontbijten, uitchecken en go! Vandaag was de eerste stop in Okoyama. Eerst even een electronica zaak in, uit alle hoeken komt geluid en ze hebben hier gigantisch veel verschillende apparatuur en speelgoed. Van drones tot stofzuigers… daarna nog een gokhal ingelopen met een teeeringherrie vanhebikjoudaar… ook begrijpen we (nog) niks van de spellen waar je gouden balletjes verdient door op een knop te rammen… na een stukje verder wandelen kwamen bij het zwarte kasteel Okoyama-jo oftewel crow’s castle uitkwamen. Het regende en het is druilerig maar de omgeving is er erg mooi. Na een korte wandeling eromheen gingen we één van de drie mooiste tuinen(eigenlijk meer een park) van Japan in. Ook hier was de Sakura (Kersenbloesem) Volop aanwezig… en door het park heen zie je het perfectionisme van Japan doorschemeren. Alles is strak en mooi aangelegd. Alleen jammer van het weer waardoor het een iets sombere sfeer had. Na het park heerlijk chinees gegeten, not kidding! En door gegaan naar de Aeon mall. Een gigantisch warenhuis… zegmaar de bijenkorf-xl met bioscoop en alles erin. Hier maar even de sushi voor het avondeten gekocht!! Terug naar het station en onze backpacks uit het uitpuilende kluisje getrokken om de reis naar Hattoji in te zetten. Eerst de trein naar Yoshinaga waar we op een verlaten station waar geen engelse letter te vinden is op de bus moeten wachten… gelukkig kwam deze een half uurtje later en gingen we de kronkelweg naar Hattoji international Villa omhoog om bij een oude Japanse boerderij woning die omgebouwd is tot een soort Ryokan uit te komen waar we de nacht door gaan brengen. Samen met een drietal Zwitserse hebben we de Villa voor ons zelf. Gelukkig zijn het ook gezellige Zwitsers! Goede verhalen verteld met de benen onder een lage tafel met verwarming eronder en deken er overheen! Je slaapt hier op een tatami en futon… in begin lijkt het hard maar het went snel en slaapt eigenlijk erg goed… ook zijn de kamers verder leeg… lekker zzzz zen! (Ohja het huis lijkt sprekend op het huis waar de zusjes van de film “My Neighbour Tottorro” naartoe verhuizen)

Heerlijk rustig nachtje gehad in onze japanse villa. Zo mooi ingedeeld, alles met schuifdeuren… iedereen is op sokken dus je hebt niet zoveel last van geluid. De vogels vliegen overigens gewoon naar binnen. Het huis is niet af te sluiten en zelfs de buitenkant bestaat vrijwel volledig uit glazen schuifdeuren die je met een soort schroefje vast zet… jammer dat je dat in Nederland niet voor elkaar krijgt zonder dat al je spullen gejat worden. Na een ontbijtje even door het bos langs een aantal altaars en een tweetal tempels gelopen. Mystiek is het juiste woord, het was niet zonnig waardoor het licht vrij diffuus was en het geheel er wat somberder uit zag. We moesten even zoeken maar we vonden het pad dan toch, langs de route stonden in totaal 80 kleine verschillende altaars… zo jammer dat we absoluut niets in het japans kunnen lezen en we niets van de altaartjes kunnen maken. Langzaam liepen we naar een top waar nog een altaar en een mooi uitzicht over het gebied te zien was. We hadden het erover dat het voor ons vreemd is, we zijn in een vrij afgelegen gebied in Azië en wij verwachten hier steeds veel meer armoede omdat we dat in de eerdere landen in Azië zagen maar dat klopt hier niet. Ook al ziet een huis er uit alsof ie zo in kan storten, ze hebben allemaal een (bijna vierkante) auto die ze superschoon houden (soms in tentjes). Ook zijn er overal wel normaal winkels te vinden en hebben ze hier vrij veel luxueuze keuze (hihi) In de supermarkt. Ook zijn ze hier mega stipt, treinen rijden op tijd en als de bus om 14:08 in een bijna verlaten dorp hoort te zijn dan is ie er ook om 14:08. Een van onze Zwitserse vrinden die daar bij het spoor werkt wist ons te vertellen dat het japanse trein systeem het beste van de wereld is… beter dan het Zwitserse, ook wist hij te vertellen dat treinen gewoon door blaadjes heen kunnen rijden…
Terug in de villa onze tas gepakt en de bus gepakt richting Yoshinaga terwijl we uitgezwaaid werden door de caretaker van Hattoji International Village. Wat een schat van een mens. Op Okoyama station kwamen we overigens bekenden uit Nederland tegen (plus nog een voor ons onbekend persoon)! Het moet erg grappig zijn geweest om onze verbaasde gezichten te zien! Helaas moesten ze de shinkansen richting Tokyo halen dus niet kunnen praten verder. Op station Shin-Osaka afscheid genomen van onze Zwitserse vrienden en doorgegaan naar onze AirBnB plek in zuid Osaka. Daar nog even naar de Japanse Italiaan geweest (Lasagne met rijst anyone!?) En naar bed in ons kleine maar fijne appartement!

Himeji & Osaka

Ok. We waren vrij snel in Himeji. Hier ligt een van de 12 resterende originele kastelen van Japan; Himeji-Jo. Maar het was zo gigantisch druk! Doordat het zondag was (wij hebben overigens totaal geen besef van welke weekdag het is op het moment) en  omdat het kasteel pas geopend is na een lange renovatie was het dus in een lange rij door het kasteel schuifelen. Wel een mooi kasteel, zo anders dan de Europese kastelen. Verdiepieng op verdieping gebouwd met een houten frame en helemaal in het wit van de buitenkant (Daarom wordt dit kasteel uit 1580 “White Heron” genoemd). De binnenkant viel wel een beetje tegen, waar je in de kastelen in Europa te zien krijgt hoe het vroeger ingericht was, zie je hier helemaal niks en is het een kale bedoening binnen. Wat je wel ziet is overigens wel mooi, het hout en steen en de manier waarop het gebouwd is. Het is alleen moeilijk om je voor te stellen hoe men hier vroeger in woonde. Vijf verdiepingen schuifelend omhoog (ook hier moesten de schoenen uit!) hadden we wel een erg mooi uitzicht over Himeji. Bovenin was een altaar waar mensen eerst aan een bel trokken daarna twee keer klapten en voor geluk en gezondheid bidden, mooi om te zien. Na een schuifelgang weer buiten en langs het mooie kasteel door de tuinen naar buiten gelopen, waar we uitkwamen bij een soort braderie. Een hoop kraampjes met eten,  Mris nam wat Cakejes en Wim een pannenkoek op een stokje… wat een vispannenkoek bleek te zijn. Niet aan te raden. Na nog een kopje koffie (syphon koffie) terug naar Osaka en de metro gepakt richting Dotonbori Arcade waar we door de met neon verlichte straten op zoek gaan voor een lekker eet plekje. Door gigantische schermen, felle neonborden en bewegende zeedieren aan de muur schijnt het hier net Tokyo te zijn. Op sommige plekken ataan de mensen in een rij om naar binnen te kunnen, wij vinden ergens binnen een lekkere sushi plek waar we na een kwartiertje aan de bar mogen zitten, met uitzicht op de chefs! We kunnen rechtstreeks bij de chefs bestellen en het is o zo lekker. De vis lijkt op je tong weg te smelten (ook hier weer worden we ongevraagd geholpen door een van onze buren bij het bestellen). Op een gegeven moment zegt de chef iets in het japans, kijkt ons aan en presenteert de sushi. Drie hele kleine stukjes vis met letterlijk drie kleine rijstkorrels eronder… na even te genieten van onze verbaasde blikken barst onze chef in lachen uit en tovert de echte sushi te voorschijn (Wij lagen overigens ook in een deuk). Ondanks dat we hem niet verstaan en hij ons niet blijft het lachen. Zeker nadat Mariska “Oy shi kat ta!” tegen hem zegt (that was delicious!) Lacht ie van oor tot oor. Wanneer de stukjes vis voor de sushi bij de chefs op waren, viste een van hun een nieuwe vis uit de vis tank om hem vers te slachten en iedere keer als er nieuwe klanten binnen kwamen riep het gehele personeel “irasshaimase” wat welkom betekend. In vrijwel ieder restaurant in Japan gebeurt dit, je wordt door het hele personeel begroet en uitgezwaait, je krijgt een warm vochtig handdoekje voor je handen & gezicht (o-shibori) en je krijgt een kopje thee. Meeste plekken is het personeel erg vriendelijk en als je een beetje japans probeert wordt de buiging bij afscheid net een stukje dieper. Na het eten nog even verder gelopen en ons verwonderd over de gekte. Daarna de metro een halte verder naar ons appartementje (waar overigens een Delfts-blauwe tegel met Nederlands straatbeeld in gemetseld is… Hadden we al gezegd dat dit de op een na grootste stad van japan is!!?)

 

Osaka – Kyoto

Overdag in Osaka rond het station op verkenning gegaan. Dankzij weer een vriendelijke Japanse jongedame vonden we het Umeda Sky Building. Met een glazen lift gingen we 35 verdiepingen omhoog om nog een, door glas omringde, roltrap naar de 36’e verdieping te nemen. Osaka is na Tokyo de grootste stad van Japan… en dat is met het uitzicht wel te zien! De stad is gigantisch!! Een zee van flats, wegen en wolkenkrabbers strekt zich voor ons uit met in de verte de oceaan. Na wat fotokes trekken de lift weer naar beneden genomen en op zoek gegaan naar een goede lunchplek. Onder het station bevond zich een wirwar van steegjes met kleine “hole in the wall” restaurantjes. Je hebt er verschillende Izakaya’s en noodle plekken. Wij kozen voor het laatste… er werd geen woord engels gesproken, maar gelukkig konden we, doormiddel van wijzen en rare slurpgeluiden maken, ieder een gerecht uitkiezen. Tijdens de lunch kregen we ineens de vraag “where are you from” gesteld door een ouse dame naast ons. Ze sprak erg goed engels en er volgde dan ook een goed gesprek waar we de nodige tips kregen. Ze is engels lerares geweest en ze verontschuldigde zich dat ze geen tijd had… anders had ze ons meegenomen naar Kyoto of Osaka om een rondleiding te geven! Schat van een mens #2354 Daarna de trein naar Kyoto gepakt en ingechecked bij ons AirBnB appartementje naast het Imperial Palace Park. Klein maar fijn! En alsof het toeval was, waren er “toevallig” drie Zwitserse mensen in de stad. Samen met Andreas, Lorain en Mia bij Yak&Yeti heerlijk Nepalees gegeten en waar Mariska, ongelooflijk maar waar, een biertje heeft gedronken!  Daarna de straten verkend voor een leuk barretje in de uitgaanswijk Gion De truc in japan hiervoor is; omhoog kijken! Overal hangen borden met wat er in de verdiepingen erboven te doen is. Waar in het  Nederlandse een klein appartementje zou zitten kan hier gewoon een bluesbar zijn. Na dus een bluesbar, cocktailbar en een piepklein barretje met een tweede verdieping ter grootte van een Trömso hoogslaper van de ikea (waar we een iets te trotse Ier beledigen) nemen we rond 4 a.m. afscheid van onze vrinden en besloten Mris en ik om geld te besparen en naar huis te lopen. Uur later raakten onze, weer nuchtere, hoofden het kussen! Zzzzz

Toen we wakker werden was er nog minder dan de helft van de dag over. Onze zoektocht naar een lekker café om even bij te komen en wat te eten brengt ons in de stad bij Café Bibliotec Hello. Hip zaakje maar wat we hier ook al merken is dat er veel mensen komen die de lonely planet hebben. Dat is wel een nadeel van de lonely planet volgen (vooral voor eet plekken) soms zie je meer westerse mensen dan lokale bevolking, wat vaak de charme weg haalt. In dit geval was het niet erg gezien we vrij brak waren maar volgende keren proberen we weer de tentjes die misschien zelfs geen engels menu hebben. Na een lekker broodje en soep door het Imperial Palace Park gewandeld en een supermarkt bezocht voor onze avondlading Sushi. Tijdens de wandeling terug het cafetje genaamd Rabbit Robot ingegaan voor een Chia Theetje en een ontmoeting met de zelfverklaarde Japanse Robert De Niro. Grappige kerel die de eigenaar is van een cafe dat nog geen twee meter breed is… of diep… ligt eraan hoe je er in staat 😉

Terug in ons appartement de sushi lekker naar binnen gewerkt (de supermarktsushi is zelfs al beter dan veel van de sushi in Nederland). Daarna nog een nietszeggend filmpje en weer terug naar bed.

Deze dag besloten we wel goed te benutten. Vroeg opgestaan en op pad richting Arashiyama. De welbekende Bamboo Grove… in de trein blijkt al dat het echt een toeristische trekpleister is. Eerst maar wat andere tempels. De eerste die we bezoeken is er een overgroeid door mos genaamd Giõ-ji. Vernoemd naar een danseres die op 21 jarige leeftijd zichzelf hier heeft toegeweid als non na een romance met een commandant van een van de clans uit het Heian tijdperk (794-1185). Een oude, kleine, rustige en mooie tempel. Daarna terug gelopen en Õkõchi Sanso bezocht, de tuin en villa door een acteur aangelegd die vooral bekend was van stille samurai films. We volgen er een een kronkelend pad door een mooie rustgevende Japanse tuin met uitzicht over Kyoto. De villa is ook erg mooi… van de buitenkant. Net als in het kasteel zie je hier weinig van het interieur (we mochten overigens niet naar binnen maar konden een paar kamers binnen kijken). Toch is het er erg mooi, de villa en de manier waarop deze gebouwd is ziet er zomooi en traditioneel uit, je kunt je voorstellen hoe mooi het moet zijn geweest in de tijd dat er nog mensen echt in leefden. Na een cake en wat thee liepen we de uitgang uit en de bamboo grove in. Volgens ons waren er uiteindelijk meer mensen dan dat er bamboo was, maar zolang je over het  rieten hek keek die het zicht op de grond bij het bamboo bos belemmerde (en er voor zorgt dat de toeristen het bos niet kapot maken) was het erg mooi. Het repeterende van het bamboo bos maakt het alsof het bos in de oneindigheid door gaat. Op het pad er doorheen was het erg druk en in lengte korter dan we dachten. Oo het pad stonden meerdere stelletjes te poseren voor fotoshoot in trouwkleding. Er omheen stond dan weer een bult aan toeristen foto’s te maken van dit fenomeen. Hop volgende tempel.  Tennoji-in, hier kunnen we niet zovrel over vertellen… het was zooo gigantisch druk! Het was wel mooi, maar vanwege de drukte zijn we er toch iets sneller doorheen gelopen dan waarschijnlijk de bedoeling was. Ook hadden we alleen een ticket voor de tuin gekocht en niet voor de tempel. Alle deuren van de tempel stonden open waardoor wij prima naar binnen konden gluren en zagen ook hier alles leeg van binnen was. Toch maar geen kaartje naar binnen gepakt en de trein terug het centrum in. Langs de rivier af gelopen richting één van de Geisha theaters. Het eerste en grootste theater was vrijwel uitverkocht waardoor alleen de slechte plaatsen over bleven… op zoek naar het volgende theater die iets meer afgelegen ligt. Daar hadden ze wel nog plekjes voor ons… maar we moesten wel onszelf nog even vermaken. Dus maar even gaan eten… weer lekkere udon noodles in een klein restaurantje. Die zie je hier trouwens erg veel. Kleine restaurants, sommige hebben maar plek voor 8 personen… daar is het de bedoeling om je eten naar binnen te werken zoals een Italiaan een espresso drinkt. Andere kleine restaurants zijn Izakayas, een soort eetcafe waar je eten bij je sake of bier besteld (Deze cafeetjes herken je aan de kratten bier buiten opgestapeld en vaak hangt er een rode lantaarn buiten of staat er een sake vat). Op naar de Geisha show. Onze plekken zijn niet super maar we kunnen genoeg zien, het theater doet ons erg denken aan het water puppet theatre in Vietnam. De geishas dansen in keurige en bewegingen op de muziek en schuifelen met korte pasjes over het podium heen en weer. Uit de manier waarop ze dansen konden we het verhaal opmaken waarover gezongen werd. Niet precies maar alléz ons Japans is nog niet geweldig. We mochten absoluut geen foto’s maken en iedere keer als er iemand een camera op een van de geishas richtte, rende er een van de security op af. (Wim heeft er toch nog enkele weten te maken). Doordat het erg warm was en de muziek vrij eentonig, vielen er om ons heen steeds meer japanners in slaap. Wij in ieder geval niet!

Met de mensenmassa mee naar buiten zagen we veel Japanse dames in traditionele klederdracht,  sowieso zie je in Kyoto veel mensen in Kimono. Stelletjes of een groepje meiden huren dan ieder een kimono voor ’n dag en lopen door de stad… vaak zijn het zelf Japanse mensen uit een andere stad die tijdens het idyllisch kersenbloesem seizoen (althans als het niet regent!)  het romantische plaatje af willen maken… en wat er voor de westerse toeristen dan weer erg leuk uit ziet.
Na een stukje wandelen en een warme sake (omdat het koud was) liepen we in de avond door een park waar van alles te doen was… allemaal eetkraampjes, souvenir stands en zelfs een spookhuis. In het midden stond een boom in volle bloei, uit iedere kant verlicht… ze zijn hier echt blij dat het lente is.  En dat snappen we ook wel, veel steden zijn grauw en de kersenbloesem fleurt de steden echt wel flink op!

Door de gezellige straatjes langs de vele Izakaya’s en barretjes naar het metro station gelopen om dit keer toch maar de metro naar huis te pakken!

 

Hup, backpacks in een kluis gepropt op het station en met de bus door naar het gouden paviljoen bij de tempel Kinkaku-ji… het was er ontzettend druk maar het gouden paviljoen omringt door een stil meer maakt wel erg veel indruk. De originele versie was in 1937 gebouwd maar in 1950 heeft een monnik bezeten door de hem tot de grond af te branden.

Dan door naar Nishiki Market waar we konden genieten van de verschillende etenswaren die er in de keukens van Kyoto wordt gebruikt plus nog andere vreemde locale specialiteiten…. zo was een mini octopus op een stokje waarvan de kop gevuld was met een eitje een beetje vreemd maar wel lekker… een zoet broodje kitkat iets minder.

Daarna weer verder naar de volgende “tempel”. deze heet Fushimi Inari en het is een schrijn. Het is gewijd aan de god Inari en is een van de belangrijkste schrijnen van het shintoïsme (de oorspronkelijke religie van Japan). Het is ook wel een van de bekendste japanse beelden: de vermiljoen poorten die een galerij vormen waar je doorheen loopt over een pad van 4 km. Maar ook hier is het giga-druk… waardoor wij er snel doorheen lopen. Wel worden we aangesproken door scholieren (netjes in uniform), als opdracht voor hun engelse les moeten ze toeristen interviewen. Nadat we ons favoriete Japanse eten en ons favoriete plekje  in japan hebben doorgegeven mochten we gaan. Ofja eerst een fototje natuurlijk!

 

Wakayama

Tassen uit de kluis en de shinkansen en ’n lokale lijn naar Wakayama gepakt waar Eiji en z’n hond Leno ons opwachtten om mee te nemen naar zijn huis. Oh en nog Sushi gegeten bij Sushi-Ro. Vanwege de taalbarrière en een hoog gehalte aan technologie in het restaurant was het even uitzoeken hoe het werkt. Sushi stond op een lopende band en ging zo de hele zaak rond, als je iets wilde pakte je het van de band… maar niet als het niet jou kleur had. Om het makkelijker te maken hadden ze bordjes met blauwe, rode en gele letters maar ook witte letters in een zwarte balk en andersom wat soms verwarrend was. Ook kon je via een touchscreen sushi bestellen wat op de lopende band werd gezet. Kortom wij vermoeden dat er die avond een paar klanten zijn geweest die hun bestelling helaas niet gekregen hebben. Als enige westerlingen in de zaak werden we af en toe wel aangekeken en op een gegeven moment aangesproken door onze buren. Na de uitwisseling van Kon Ba Wa’s (goedenavondj) en de rest van onze Japanse woordenschat werden we via google translate gevraagd waar we vandaan kwamen en of we op de foto wilden. Als dank kregen we een setje postzegels! Schatten van mensen #360107

Eerst naar de mall in regenachtig Wakayama om onze was te doen in een van de coin laundry plekken met handen en voeten (+google translate) uitgevonden dat de wasmachine ook een droger is… hoogtepunt van het dagje hoor! 😉 daarna bij Eiji het internet en dus airBnB & booking.com op om onze slaapplekken te regelen voor de laatste weken. Vanaf nu hoeven we heulemaal geen slaapplekken meer te boeken of te regelen tot we weer thuis zijn! Wat we wel gemerkt hebben is dat het supermooi is in de lente in Japan… maar het is wel een hel om ergens een slaapplek te vinden voor onder de 60 euro tijdens Sakura season. Zeker door onze manier van reizen, waar bijna niets vast staat, hebben we onze plannen enigszins aan moeten passen en missen we enkele dingen (Koya-San grrrr) en moeten we van een paar plekken dagtripjes maken ipv er te overnachten. Maargoed, live and learn. Vanaf nu is het schema Nagoya – Nara – Gero/Takayama – Kamakura & Tokyo en hebben we een hoop aantekeningen voor onze volgende reis naar Japan!

 

Losse Opmerkingen:
– Auto’s zijn hier vierkant en er wordt niet getoeterd.
– er wordt ’s ochtends nauwelijks gepraat op straat.
– over het algemeen ontzettend vriendelijke en respectvolle mensen
– drankautomaten met warme en koude koffieblikjes of ijsjes!
– Teveel om op te noemen! Iedere dag ga je met een overload aan impressies naar bed! Bizar!