Nieuw Zeeland Zuidereiland

posted in Reis

Nieuw Zeeland Zuidereiland

Zo dan, NZ part deux:

Ferry naar Picton ging vlekkeloos, dolfijnen naast de boot en door de Charlotte Sounds gevaren…  erg mooi groen glooiend met af en toe ruwere gebergten er tussen. Bij aankomst naar het kleine plaatsje Blenheim gereden en op de camping Eddie the Eel aanschouwd. Die hadden dus een aal als huisdier! Meteen ook de aciviteit voor de volgende dag geboekt:

Bubbly Grape Wine Tour

Marlborough staat bekend om z’n vele en goede wijnen. De meest voorkomende hier is Sauvignon Blanc. Met een professionele BOB gingen we op pad langs een vijftal wijngaarden. De eerste was Cloudy Bay, een van de eigenaren is Louis Vuiton… behoorlijk decadent dus! De cellar door (proeflokaal) was erg chique opgezet met een mooi zicht op de wijnvaten aan de ene kant en wijngaard aan de andere. Maar ondanks de twee Nederlandse wijnbarbaren zag het er wel erg mooi uit en smaakte de wijnen erg goed. Voordat je gaat drinken natuurlijk eerst je glas een paar keer ronddraaien, je neus er in steken, één wenkbrauw omhoog trekken, goedkeurend knikken en voilà de slok mag genomen worden. Gelukkig hoefden we het niet uit te spuwen en mochten we er gewoon van genieten. De mede wijnreizigers en tourguide wisten gelukkig wel het e.e.a. over wijn en gaven ons een spoedcursus waarom dat je dat allemaal doet om te proeven maar voor die uitleg mogen jullie straks langs komen (met een flesje wijn graag). Verder gingen we mog langs Hunters Wines, Clos Henri (cellard door in een heel klein kerkje), Seresin & Bladen. Overal kreeg je ongeveer 6 wijnen te proeven (rustig jongens het waren bodempjes!) en kreeg je de geschiedenis van het bedrijf en de wijnen te horen. Iedere wijngaard had wel een speciale geschiedenis… Hunters was het succesverhaal van een weduwe die haar mans droom heeft waargemaakt. Clos Henri wordt gerund door een franse familie die wijn in een ander land wilde maken en daarvoor over de hele wereld naar grond is gaan zoeken… Seresin is van een cineast die een hobby tot succesvol bedrijf heeft weten te maken en Bladen hetzelfde alleen dan een stel die tijdens een vakantie in frankrijk een fles wijn proefden die echt wel te lekker was! Ook apart om een keer wijndruiven te proeven en onze mede reizigers waren erg gezellig (zeker tegen het einde van de dag! ). We lagen er om onverklaarbare reden vroeg in.

Kaikoura – Seal Swimming!!

Vanuit Blenheim naar Kaikoura gereden. Een heel mooie kustroute en heel anders dan het noordereiland. In het begin rij je langs wijngaarden, dan door bergen om vervolgens langs de rotskust naar Kaikoura te rijden. Tijdens een stop werden de eerste zeehonden gespot…die lagen rustig te bakken in de zon. Na een paar foto’s verder naar de Hanou falls. Een kleine waterval waar, in de zomer, zeehondenpups spelen en verkoeling zoeken onder in het meertje. Op het moment dat wij er waren zaten er helaas geen maar in de juiste periode zitten er honderden! Onderweg via het pad zagen we wel een pup spelen in het riviertje… maakte salto’s uit het water en gleed door de rivier.

Toen we bij de I-site van Kaikoura aankwamen (I-site is een informatie centrum, zit in werkelijk ieder gehucht waar ook maar iets te doen is in NZ) werd ons medegedeeld dat we metwen mee konden om de sealswim te doen. Yes! Tussen de 2 en 3 uur tussen de NZ Fur Seals gezwommen. Met een bootje (de snelste die we tot nu toe nog gehad hebben) vaarden we de zee op naar de zeehonden kolonie bij point Kean. Daar gingen we overboord om naar ze toe te zwemmen. Eerst een beetje onwennig zwemmend met flippers gingen we op ze af. Volledig in neopreen wetsuit zagen we er overigens uit als een stel halve zeehonden. Mris werd af en toe door de gids gestuurd maar was zelf al snel als een zeehond in ’t water. Eerst was iedereen nog een beetje onwennig en bang voor de zeehonden… het blijven toch wilde dieren,  ze zijn niet speels als zeehonden, van dichtbij groot en daarnaast heel erg snel in het water. Echt een toffe ervaring, soms op aai-afstand (mochten ze niet aaien overigens, act like a seal or they’ll get scared) en soms duikend van rotsen zwommen ze om ons heen en onder ons door. Seals, Check!  Als basisschool Wim dat toch had geweten toen Lenie ’t Hart van zeehondencentrum Pieterburen met Waku Waku live in Nederweert was…

Terug naar wal gebracht met onze speedboot, opgedroogd en netjes gewassen weer teruggereden naar Blenheim (we’re on a tight schedule here people!) en doorgereden naar Canvastown voor een overnachting op een grasveldje bij Hotel “The Trout”. Kosten: een biertje. Dat horen we graag. De eigenaar begreep alleen niet dat wij Nederlanders op een plek gaan wonen die onder zeepeil ligt. Hmm, liever onder zee dan op een Vulkaan zullen we maar zeggen… alhoewel het is hier wel erg mooi.

Pelorus Bridge & Hawkes Lookout

Tijdens onze trip naar Abel Tasman National Park eerst een stop gemaakt bij Pelorus Bridge (Pelorus river is de scene met de hobbits in tonnen op de rivier opgenomen) om daar een korte wandeling te maken, via een mooie hangbrug liep je door een mooi bos langs de rivier. Daarna een verfrissende sprong in t water gemaakt… en verfrissend was ie! Jeez! Je kon er wel mooi van verschillende rotsen afspringen en je met de rivier mee laten voeren. In de NZ Frenzy (erg fijne rijsgids en een aanrader!!) stond dat het water vrij warm moest zijn voor een rivier… wij denken dat dat sarcasme was… kouhoud! Maar wel goed koud! Toen we in Nelson waren even naar de carglas van NZ gegaan voor onze ster in de ruit… hier kwamen we erachter dat rental village niet zo een super handig bedrijf is… naast de kapotte radio en de lekkende solar shower krijg je één ruitvervanging vergoed. Zelfs bij de hoogste verzekering… beetje apart gezien je zelf niet veel aan zo een ster in de ruit kunt doen… we pakken ze nog wel terug (extra scheetjes in de bus mwuhaha!). Maargoed we zijn op missie om zo snel mogelijk zo ver noordelijk op het zuidereiland te komen… Dus onwards my friends, op naar Takaka en het Abel Tasman National park. Maar voordat we daar binnenreden eerst nog even een stop bij een van de vele scenic lookout points bordjes… volgens ons altijd wel de moeite waard om daar even de benen te strekken als je tijd hebt. Ook hier stond een goed informatiebord die je de weg wees naar hawke lookout. Via een houten vlonder-pad door een laag bos kwam je uit bij een uitkijkpunt over Hawkes Bay?? Grootsch uitzicht over de baai, erg mooi. De rit door de bergen naar Takaka alleen al was erg mooi en de moeite waard… immense vergezichten en pastel schilderijtjes van berglandschappen schieten voorbij. aangekomen in Takaka snel eten gekookt en naar bed! Morgen een wat langere wandeling op ’t schema.

 

Abel Tasman Coastal Walk

Wandelschoenen aan en go! Wij kozen voor ’n eendags “tramp” langs het noordelijke deel van de Abel Tasman Track. In NZ heb je een aantal great walks van meerdere dagen waar je iedere dag een stuk loopt naar een hut of waar je je tent opzet. Alles wat je hiervoor nodig hebt draag je op je rug. Hadden we meer tijd gehad, dan hadden we een great walk gedaan maar voor nu houden we het bij dagwandelingen. Maar wat een mooie is dit, door bos/jungle loop je omhoog de bergen op en weer naar beneden langs kleine baaitjes, gouden stranden met uitzicht op de Tasman Sea… dat natuurlijk helder en blauw is. In het noorden is het een stukje minder druk dan in het zuidelijke deel van deze great walk en we komen een aantal mensen tegen (sommige zelfs 2 keer gezien ze dezelfde route doen alleen dan andersom). Halverwege gestopt op het strand voor een korte picknick en na 6 uur lopen met een paar pauzes waren we weer terug bij de Bongo (alleen leek het laatste stuk dat we dubbel moesten lopen ineens langer dan op de heenweg! Aargh!). Aanrader hoor deze dagwandeling!

Na de wandeling nog naar de Waitupa bronnen gereden met daarin het helderste water ter wereld. Daar een tikje vermoeid doorheen gestrompeld en wat foto’s gemaakt maarja polarisatie filter niet mee dus je ziet het niet meteen op de foto’s… maar we verzekeren je, het was helder!

Avondeten was heeeerlijk & culinair! Fish ’n chips!


Maori Cave & Fox Bridge

Van Abel tasman national park op naar ’t zuiden met 2 stops op het programma. Eerste was de Te Ana a Matuku Cave… in de Frenzy stond dat deze zo obscuur was dat de Obscure-o-meter op -100 stond… over een brug, onder een andere brug door,  via een overgroeid pad en door een achtertuin kwamen we bij een oude door Maori gebruikte grot met een aantal uitgangen die de zee in liepen. Sweet!
Tweede stop was bij de Punaki “pancake” rocks. Laag op laag is het gesteente door de eeuwen gevormd en door de zee weer afgesleten waardoor er gaten op plekken ontstonden waar het water in zogenoemde blowholes omhoog spoot. Weer kwamen we aan op de juiste tijd, tijdens hoogtij… zonder te plannen! Het was er wel vrij druk,  zeker op die tijd… maarja dat was te verwachten. Hoppa door naar het zuiden in de richting van Franz Josef.  Wat later dan normaal gestopt en geslapen op een Doc camping bij een meertje. Cheap cheap!
(D.O.C. staat voor Department Of Conservation, deze overheidsinstantie heeft gezorgd voor ongeveer 140 campings door het land die tussen de 6 en 20$ P.P. kost)

 

Franz Jozef Glacier

In Franz Josef aangekomen meteen de laatste 2 plekjes op een heli-hike naar de gletcher geboekt. Met een groepje van 6 gingen we de helicopter in en whoop de lucht in! Tot Wim’s zeer grote spijt is ie helemaal vergeten om “get to tha choppah” te roepen in Schwarzenegger stijl. Maar wat zijn Helicopters toch 100x toffer dan vliegtuigen. Verticaal opstijgen, veel stabieler en ook nog eens super wendbaar… de piloot kreeg de dames wel aan het gillen! Daarna geland op de gletcher, crampons aan (volgens instructie van onze gids) en een paar uurtjes door het bizarre ijslandschap lopen en klimmen. Erg mooi en soms, wanneer er weer een flink brok ijs naar beneden kwam, een beetje spannend. Zeker wanneer de gids het zelf ook een beetje spannend vond. Ook het geluid van het vallend ijs was enorm, op een gegeven moment ging er zowat een Titanic waardige ijsberg naar beneden waarop onze gids ons toch maar een andere kant op richtte. Wij zijn overigens wel benieuwd hoe lang de gletcher er nog zal liggen, volgens de verhalen krimpt hij vrij snel en is er weinig nieuwe sneeuw gevallen in de laatste jaren. Zal wel vrij lang duren maar in gletchertijd zal het toch wel kort zijn. Terugweg met de helicopter (whoohoo) ging veel te snel en vol van adrenaline stonden we weer op de grond. Om onze rust terug te krijgen maar even boodschappen gedaan en naar Fox Glacier gereden… daar toch nog even een mini wandeling in het bos gedaan… en wat zagen we? Glow Worms. Check! Het bleef eerst pikdonker maar langzaam verschenen de lichtjes die de glow-worms veroorzaken. Sprookjesachtig!

 

Matheson Mirror Lake, Fox Glacier Chalet track

Weer twee dingen op de planning, eerst een rondje Lake Matheson. Via een mooi bospad kom je uit bij een uitkijkpunt over het meer. ‘S ochtends rond 9u staat het licht er het ideaalst op de bergen waardoor ze weerspiegelen in en stille water. Het wordt niet voor niets the Mirror Lake genoemd. Daarna een stukje doorgereden een een iets stevigere hike naar de Fox Glacier Chalet gelopen. Mooi pad door afwisselend berg, bos en regenwoud gebied… nog even gestopt om goud te zoeken, niks gevonden en hup weer door. Doordat ik van Mris mijn bergschoenen niet aan mocht want dat duurde te lang moest Wim z’n gympen uit doen om een riviertje te doorkruisen (bleek niet nodig te zijn op de terugweg… ahh live and learn). Bij , waar vroeger de chalet stond was nu een uitkijkpunt met uitzicht op de Fox gletcher. Ook weer een supermooi punt! Ze kiezen hier in NZ wel de plekjes uit!
Bij terugkomst de rit door een mooie bergpas ingezet richting Wanaka!

Wanaka

Vandaag een rustdagje in Wanaka. Eerst wat rondgelopen om te ontbijten bij Cafe Rituals. In de lonely planet stond al dat de toonbank goedkeurend kreunde onder het gewicht van het vele eten dat er op stond. En dat klopte wel… Meat pies, Savoury scones, muffins, bacon & egg rolls en nog veel meer. Hier maar even onze planning voor de komende tijd gemaakt onder het genot van koffie, thee en wat eten. (We hadden een Meat Pie met “draadjesvlees” en een soort hartige muffin… dingen om thuis te proberen!).

Daarna boodschappen en naar de bios. Kingsmen gezien… erg leuke film (weleen beetje voor jongens) maar vooral de bioscoop, Cinema Paradiso, was mooi. In een houten gebouw waar het scherm net in past hebben ze gewoon banken geplaatst. Zat echt heerlijk… zeker ook omdat we al een maand of twee geen fatsoenlijke bank meer hebben gezien! Oh en de film was ook een aanrader hoor jongens! (Regisseur van Kick Ass). Savonds nog gebbq’d en naar bed! Hopelijk morgen Rob Glacier track!

 

Rob Roy Glacier Valley track & Ferburger!

Vandaag wat stof doen opwaaien op de unsealed road ten westen van Wanaka. Via een lange onverharde (unsealed) weg reden we richting de Rob Roy Glacier Valley Track. In NZ kom je wel vaker onverharde wegen tegen maar deze was wel vrij lang. De weg zat vol met ribbels (washboarding), kuilen en lag vol met stenen. Soms was de weg onderbroken door ’n uitloper van een van de vele watervallen in het gebergte naast de weg en moest je dus door wat dieper water heen rijden… en geschoren schapen! die versperde op een gegeven moment de weg! Erg grappig om te zien hoe de schapen hun koppen omhoog staken als ze onze auto zagen om er vervolgens geschrokken omheen te rennen. Uiteindelijk, zonder schaap tegen de bumper van d’n Bongo, aangekomen bij het begin van de track. Na een mooie hangbrug begon de “tramp” naar boven. De hiking tracks in NZ zijn overal waar wij zijn geweest goed onderhouden (of soms is er tenminste een pad in tegenstelling tot Vietnam) zo ook hier op wat rots stukken en boomwortels na. Het pad leidde langs een mooi blauwe en soms wilde rivier naar boven via een bergpas naar de Rob Roy Glacier Valley. Een amfitheater van watervallen en bovenop de gletcher… weer een WOW momentje erbij! Onze NZ Frenzy gids is (natuurlijk naast alle tips die we van iedereen gekregen hebben, dankzij jullie moeten we dus nog een keer terug) echt een aanrader… maargoed WOW dus, een gigantisch uitzicht waar je jezelf behoorlijk nietig van voelt. Pad terug was ook weer mooi, we hebben nu al vaker gehad dat dezelfde weg terug minstens zo mooi en bijzonder als de heenweg was. Omdat je hier ver zuidelijk bent (in de buurt van de 45° breedtegraad) is het licht anders en veel meer veranderend dan in Nederland.  Daarnaast zorgt de langwerpige vorm en het bergachtig tot glooiend landschap van NZ voor snel en sterk afwisselend weer. Dat maakt ’t hier altijd wel interessant om naar buiten te kijken! Ook de sterrenhemel is hier zoveel beter te zien dan in ons lichtvervuilde landje.

Terug in de auto en op naar Queenstown. Daar de Fergburger gegeten… ahmygawd sooow amazang! We hadden de Fergburger met Brie en de Chief Wiggum. Niet voor niks dat hier bijna altijd een rij tot buiten staat.
Tijdens Wim’s nachtelijke campervanroofphoto van de sterren zag ie ineens de Aurora Australis! WOW 2 in het kwadraat!

 

Queenstown Luge en Ziptrek

Na een mooie nacht op twelve mile delta Queenstown ingerold en de Queenstown luge en eco Ziptrek geboekt. Eerst de luge… we gingen omhoog met een gondola en werden begroet met een uitzicht over Queenstown en het meer waar de serie Top of the Lake is opgenomen. Eerst de luge, in een stoeltjeslift ging je verder de berg op. Daar begon een soort kart track waar je in kleine karretjes naar beneden zoefde. Stuur naar achter is remmen, stuur in het midden is go en loslaten is de noodrem (door te trekken aan het stuur duw je als het ware de wieltjes naar beneneden en de kart omhoog waardoor hij snelheid kan maken). Cool! En Mris won ook nog eens de eerste ronde!

Daarna de ziptrek. Door de bomen vloog je in je harnas met een wiel aan een haak via een kabel naar beneden. Na de eerste keer mochten we trucjes uitproberen en hingen we één voor één op de kop terwijl we met flinke vaart door de bomen knalden. Je ging steeds van platform naar platform via 6 verschillende ziplines. Laatste was de steilste ter wereld (daarna noem je het abseilen volgens ons). Op ieder platform kregen we ook nog uitleg hoe we beter met onze wereld om kunnen gaan. Ook weer superduper! Daarna bijkomen en op naar Te Anau.

 

Milford Sound & Starman!

‘S ochtends was het kouhoud! Vorst op de ruiten! 8:15 vertrokken we naar de Milford Sounds met Eco Tours. Vanwege een paar toeristen die niet naast elkaar wilden zitten zaten wij achterin. Op een paar kapotte stoelen… de rit duurde ongeveer twee uur met de nodige sightseeing stops. Bij iedere stop stroomde de bus leeg om de nodige kiekjes te maken en onderweg vertelde de buschauffeur over het landschap en de inwoners er van. Verhaal was interessant maar monotoon… ogen vielen bijna dicht! We zeiden al tegen elkaar dat ’t beter was geweest als we zelf waren gereden en konden kiezen voor de minder drukke plekjes. Maargoed we zitten in de bus! Aangekomen in Milford Sound de Jucy Cruise opgegaan die ons in 1,5 uur langs de fjorden, watervallen en zeehondjes begeleidde. In de bus ontmoeten we Paul, hij is een medewerker van het Nieuw Zeelandse Department Of Conservation en wist ons veel te vertellen over de natuur en werkwijzen om diersoorten te behouden. ‘S avonds gaf hij als hobby een stargazing tour die ons het e.e.a. leerde over de sterren en het heelal. Met een lazerpointer wees hij ons de dichtstbijzijnste en verst zichbare ruimteobjecten aan en vertelde over het navigeren op het zuidelijk halfrond. Starman Paul wist het allemaal op grappige wijze te brengen… leerzaam! Nu moet Wim dus zeker een telescoop hebben!

Kepler Track

Vanuit Te Anau (spreek je uit als tiejanoe) was het een kort ritje naar het beginpunt van the great walk genaamd Kepler Track. Wij deden er een wandeling van 5u langs het meer, maar normaal volg je deze trek drie dagen door bos en bergen. Het stuk dat wij deden was vooral veel bos… maar wat een mooi stukje bos. Boomstammen volledig begroeid met mos, exotische vaarnsoorten afgewisseld met uizichten over het meer richting de fjorlands. Mooie wandeling! Daarna verder naar het zuiden richting Invercargill!

 

Nugget Point & Dunedin

Voordat we vanuit Curio Bay richting Nugget Point eerst nog even richting het strand aan de andere kant van de baai. We hadden geluk en konden een aantal hector dolphins spotten… hele kleine dolfijntjes die in de golven spelen. Leuk om te zien, je kunt er als je wil een surfplank en wetsuit huren (water isnkoud) zodat je met ze in het water kunt zijn maar wij hielden het bij vanaf het strand kijken. Op naar nugget point. Het is een vuurtoren die over de rotsen die op “nuggets” lijken heen kijkt. Mooie hoge plek met weer veel spelende zeehondjes. Hier kun je wel uren over de zee, rotsen en stranden om je heen kijken. Verder doorgereden naar Dunedin. Leuk studenten stadje met veel Ierse invloeden. Camping die we daar hadden (Dunedin Holiday Park) was erg goed!

Shag & Katiki Point

Nadat Mris het wedstrijdje eierpellen bij het ontbijt gewonnen had, jaja jullie zijn jaloers! vertrokken we noordwaards voor de hoognodige dosis dinosaur eggs, seals & penguins! First up, Shag Point… geen halfzware shag of Austin Powers grap (Yeah Baby Yeah) maar hier liggen de zogenaamde dinosaur eggs. Een stukje noordelijker liggen de Moeraki Boulders en dit is het onbekende broertje er van. Op het rotsige strand liggen ronde bollen van steen. Hierin zit een fossiel waaromheen eerst kristallen zijn gevormd en waar vervolgens laag voor laag zand & steen er een bol omheen heeft gevormd (beetje zoals een parel in een oester allewn dan niet glimmend en Gigantisch). Alsof je op een andere planeet zit. Daarnaast heeft de zee sommige bollen uit de grond geslagen waardoor er tijdens laag getijde mermaid pools van het overgebleven water ontstaan… ohja en op t strand liggen zeehonden te lekker te loungen… wat een beesten en je kon er super dichtbij komen. Cool!
Katiki Point Penguin Reserve ligt weer een stukje noordelijker, wij gingen er op goed geluk naartoe met in ons achterhoofd houdend dat de penguins waarschijnlojk jiet echt zichtbaar zouden zijn. In een schuilhut kon je er de Yellow Eyed Penguin (rarest in the world) bespieden. Tijdens de wandeling naar de hut zagen we er een in de verte en in de hut nog een… maar na een wandeling om het mooie reservaat zagen we er 4 van superdichtbij! 3 ervan waren aan het “moulten” waarbij ze hun veren verliezen en er een beetje ziekjes uit zien. Maar dit is normaal. Ook hebben we geleerd dat fransen 2 soorten pinguïns kennen… vliegende en niet vliegende. Penguins vliegen en Marchand (hier moet ik de naam van opzoeken) niet. Dus. Maar wel nog gelukt de beestjes van dichtbij te zien! Hadden we niet gedacht! Vervolgens pedal to the metal en de Bongo naar Lake Tekapo gereden.

 

 

Tekapo

Voor zonsopgang opgestaan bij lake Tekapo (super blauw meer vanwege de deeltjes die in het water en de bodem zitten). Daarna naar the church of the good shephard gereden maar toch maar doorgereden naar de supermarkt vanwege een tourbus Aziatische touristen. Niks tegen Aziaten, ze zijn echt niet allemaal zo en we hebben een geweldige tijd gehad in Azië, maar deze specifieke versie van de Aziaat vormt echt de vreselijkste touristische groep ever!
-ze komen altijd in een gigantische zwerm uit de tourbus gerold.
– Luidruchtig.
– Staan altijd in de weg als je net een mooie foto wil maken.
– Lezen de regels niet, oh nee die kunnen ze niet lezen. Je vindt ze dus overal waar mensen niet mogen zijn.
– gekke hoedjes en zonnekleppen.
– proppen zoveel mogelijk in de week vakantie die ze hebben… en hebben dus permanent haast.
– selfiesticks…
– hebben de gewoonte om op de meest oninteressante plekken selfies te maken.
Als je met ze praat zijn ze super vriendelijk vaak, maar we hebben ook gehoord dat ze heel erg boos kunnen worden wanneer hun helicopter vlucht gecanceld wordt vanwege slecht weer (en je toch niets kunt zien). Uit betrouwbare bron (een Chinese jongeman) hebben we vernomen dat ze in China tegenwoordig filmpjes laten zien om je te leren om als een goede tourist te gedragen. Ik zeg gouden markt!
Maar goed! Eerst naar de supermarkt en op naar St John Observatory. De rit naar boven is vrij steil langs gele weiden met de zuider alpen op de achtergrond… schilderijtje hoor. Boven aangekomen meteen wat blitse kiekjes geschoten en van het uitzicht genoten.

Daarna op aanraden van de Frenzy een wandeling langs de white bluffs van lake Tekapo. Volgens de Obscure-o-meter was het obscuur… we like that! Niet helemaal goed gelopen maar we kwamen er, een soort helder witte rotswanden die aan het meer liggen. Je moest via een gully naar beneden, wij waren iets te vroeg al naar beneden gegaan en hebben een deel over het strand gelopen. Uiteindelijk het meerendeel van de wandeling niemand gezien of gehoord op iets van tweehonderdduzend konijnen die verschrikt van ons weg hupten. Mooie wandeling langs het Tekapo meer dit! Oh en lake Tekapo is ’n plek waar ze er alles aan doen om zo min mogelijk lichtvervuiling te creëren. De lampen zijn gefilterd en er gaat geen licht naar boven vanuit de lantaarns waardoor je bij heldere nacht echt belachelijk goed de melkweg en de magelhan clouds kunt zien en veul meer.

Rest van de dag gespendeerd aan de voorbereiding voor Japan! (En dutjes)

Cave Stream

Poging twee om the church of the good shephard te fotograferen werd verstoord door een horde aziaten die een weddingshoot daar hielden. Inclusief drone en alles! Wim vond het nogal onbeschoft, mris vond het wel kunnen. Apart was het iig. Zo, Tekapo verlaten. en een flink stuk naar het noorden gereden. Een klejn stukje over de inland scenic route. En ja die was vrij scenic! Dan via een klein stukje Arthurs Pass naar Castle Hill en iets erna de Cave Stream. Adembenemende (dat woord hadden we nog niet gebruikt) rit, Arthurs Pass gaan we de volgende keer helemaal doen en zeker ook een stukje op ontdekkingstocht bij Castle Hill (waar schijnbaar een scene van Narnia is opgenomen).
Anywho, the Cave Stream en onze eerste echt bijzonder domme actie. Het gaat hier om een 500 meter lange grot waar een rivier doorheen stroomt. Waterschoentjes aan, ieder ’n zaklamp en hoppa stoomopwaards door de grot. Via een pad liepen we eerst over de grot heen in het zonnetje en daalden we af naar de ingang. Binnen moesten we eerst tot aan de navel in het water… dat volgens de frenzy schrinkage in the crotch area veroorzaakt… klopt! Daarna eerst een paar meter vooruit strompelen voordat onze ogen aan het donker gewend waren. Best bizar en ook wel spannend om in een donkere grot te zitten met zn tweetjes maar de kou viel gelukkig wel mee en we gingen goed vooruit. Soms was het wat dieper en soms een klein watervalletje om omhoog te klauteren. Plons… “Nee! Shit!” En daar ging het zaklampje dat Mariska vast had. Niet zo handig, nog maar een lampje over… het hoofdlampje van Wim dat nog nooit nieuwe batterijen heeft gezien (sowieso sinds 2012 dezelfde batterijen). Ook hadden we niemand ingelicht wat we gingen doen dus het was niet echt slim. Maargoed licht gespannen gingen we vooruit, steeds beseffend dat het licht uit Wim’s hoofdlamp echt niet zo fel meer was, tot we dan toch echt licht aan het einde van de tunnel zagen!  Al met al viel t allemaal wel mee hoor, waarschijnlijk hadden we er in het donker alleen iets langer over gedaan en was er hopelijk nog iemand anders die de cave stream ging doen en zo ons tegen zou komen… had ik wel de gezichten van willen zien als je door een grot loopt en dan in het donker ineens twee mensen ziet.
Buiten weer even bijgekomen en de Bongo naar Christchurch en richting Araoka gereden voor een nachtje bij de paardenracetrack. Ohja en vandaag de 5000km overschreden! RoadRules!

Akaroa & Onuku Farmstay

Na onze nacht op de paardenracetrack een stukje over de oude vulkaan bij Christchurch gereden naar akaroa. In het schattige stadje (dat vol senioren zat) even rondgelopen om koffie te drinken, wat drinken (cider, jummy) te kopen en nog wat meer boodschappen. Oh en “Real Fruit Icecream” wat erg lekker is. Bij terugkomst zat er een mooi briefje onder de ruitenwisser. 40$ boete omdat we met de auto de verkeerde kant op gericht stonden. Grrr. Gelukkig is het stadje niet zo groot en hadden we de boeve..eh parkeerwachters snel in de smiezen. Mris er opaf met d’r meest onschuldige glimlach plus “we didn’t know” verhaal en voilà!  Weg ticket! Ik had mijn jandals (NZ voor slippers) aan en ben maar bij de Bongo gebleven voor we nog een ticket aan onze broek hadden. 40$ die we dachten dat we kwijt waren “rijker” op weg naar de Farmstay. Een erg mooi plekje op de punt van de Peninsula, we hadden een plekje in een van de stargazing hutten geboekt. De hutjes hebben een glazen dakje om sterren te kijken. De camping is verder erg grappig ingedeeld met her en der hutjes en tenplekken oh en dieren die door dit alles rond kunnen lopen (en poepen! ). Morgen het verslag over de sterrenkijknacht mits de bewolking een beetje weg trekt.

Volgende ochtend:
Sterren zijn gezien! En veel! Echt wel een aanrader de stargazer hut in Onuku Farmstay. Door het glazen dakje kun je eindeloos naar de sterren en de melkweg turen… ofja in ieder geval tot je in slaap valt.

Dag erna een rustig dagje in de farmstay om een beetje te relaxen voor Japan en onze spullen in het busje op te ruimen voordat we deze moeten inleveren. Wel nog eventjes een real fruit icecream naar binnen gewerkt!

Farewell Bongo & Christchurch

De rit door de oude vulkaan Akaroa, dat de banks peninsula vormt, richting Christchurch was weer erg mooi. Bij hilltop cafe een heel mooi uitzicht over de baai net onder de wolken die langzaam het zonnige weer, dat we de afgelopen dagen hadden, verduisterde. In Christchurch eerst de backpacks bij vagabond Hostel gedropt en bongo een wasbeurt gegeven anders kregen we een boete van 25$. Volgens ons het meest luie verhuur bedrijf van NZ, toen we de bus in onvangst namen liepen ze niet eens mee om wat uitleg te geven… dat konden we op een tv bekijken… maargoed wel goeiekoop, een fijn formaat en heel veel plezier van d’n Bongo gehad. Zonder problemen ingeleverd en afscheid genomen… snik. Het waren 5297 fijne kilometers.

Op naar wat koffie en een lonely planet voor Japan zoeken! Christchurch is in 2011 door een zware aardbeving getroffen en dat is goed te zien… de halve statd is of afgesloten vanwege instortingsgevaar of staat in de steigers om herbouwd te worden. Bij Re:start hebben ze een tijdelijk winkelcentrum van containers gebouwd en er staan her en der wat food stalls… het voelt een beetje als strijp-s, goed hip. Na heerlijk Libanees gegeten te hebben naar een ander winkelcentrum om de veel te dikke lonely planet van japan te kopen (dat wordt nog wat). Daarna vervoer voor naar het vliegveld regelen en het museum van Christchurch ingelopen… zelfde systeem als in Invercargill, goed opgezet museum! Met een mooie expo over T-Shirts en de ontwerpen erop (en over de ontwerpers erachter). Veel verschillende onderwerpen in het museum met opgezette vogels, dinosauriërs, oosterse kunst, een nagebouwde straat uit christchurch en een overzicht van antarctische expedities. Mooi. Helaas waren de tickets voor het “Great Kiwi Beer Festival” een tikje te duur dus zelf maar in een gezellig barretje een Mac’s tripple hop & een cidertje genomen en superlekker mexicaans gegeten… en ze hadden titty twister bier op de tap dus dat is pretty sweet! Terug door het centrum naar het hostel zagen we pas echt hoe het centrum in verval is geraakt… wat eerst de tweede grootste stad van NZ was, is er nu slechts een schim van. Erg rustig op straat voor een stad… op wat groepen mensen met groene of blauwe kleren aan na! Bleek een smartphone gps groep spel bezig te zijn (Ingress, soort landjepik voor gevorderden) met groene tegen blauwe teams. Dwars door de “red zone” zagen we steeds meer verval en panden in de steigers. Bizar.

Wasje, filmpje en opstaan voor laatste tussenstop: auckland en dan Tokio!

Auckland

Ons laatste dagje NZ van Christchurch naar Auckland gevlogen en rustig aan gedaan in het hostel (bbq en cricketmatch! Al snappen we er niets van!) En nog even door de stad gelopen. Maar dat was ’t dan… New Zealand… Island of the long white cloud, the shakey islands. Wat een mooi land. Totaal anders dan Cambodja en Vietnam qua landschap en zeker qua culturen… maar dat was te verwachten. Ook is er een groot verschil in de reizigers en toeristen in ieder land. Zo heb je in Cambodja veel vakantiegangers die er een weekje tussenuitgaan of een uitstapje van Thailand maken, Vietnam veel backpackers die het rondje Azië maken (Myanmar staat nu hoog op ons lijstje) en in New Zealand heb je aan de ene kant veel backpackers en aan de andere kant mensen in campervans en campers. Ook ga je hier als je mensen ontmoet het standaard riedeltje af: waar kom je vandaan, waar zijn jullie geweest, waar gaan jullie naartoe, wat doe je thuis (Bij deze heel vaak het antwoord “baan opgezegd”)  en dan komt de stroming tips en sterke verhalen. Erg grappig, maar omdat je veel meer op jezelf bent maak je niet zo snel vrienden als in Vietnam & Cambodja waar je soms echt wel hulp van mede westerlingen nodig hebt.
In vrijwel iedere gids staat, in NZ is zoveel te doen… dat kun je nooit in een keer doen. Maar lucky you, dan kun je gewoon terug komen.
Bij deze sparen wij dus alvast voor de volgende keer!

Ao te ora
&
Kon ni chi wa! Tokyo =)

 

Losse opmerkingen :
– Roadkill, zoveel dode beesten langs de weg… vooral possums overigens.
– Heel erg veel one way/lane bridges.
– Duitsers! Die reizen in overvloed naar NZ.
– Na een maand gaan nog steeds af en toe de ruitenwissers aan ipv het knipperlicht.
– Of het water is mega helder of het is ontzettend blauw.
– als je het tot hier hebt gered met lezen chapeau… maar wees maar gerust, we hebben nog genoeg om over te vertellen.

Soundtrack voor de NZ trip:
Father John Misty, Strand of Oaks, Tallest man on earth, Tom Waits, Feist, Studio Brussel Duysterlijst, Gorki, Gates, Sigur Ros, Pianos become the teeth en off course Bon Jovi om in de Bongo lekker mee te schreeuwen (natuurlijk alleen het vroegere werk he!).

Disclaimer:
Sorry voor alle spelvouten en eventuele verkeerde feiten. Vrijwel alles is op een telefoon getypt en soms was er geen mogelijkheid om alles te checken… zeker met alle Maori namen hier… jeez!

 

Lord Of The Sandflies #lordofthesandflies on instagram.