Snookyville tot Hoi An

posted in Reis

Snookyville tot Hoi An

Sihanoukville a.k.a Snookyville

Sihanoukville is een kustplaats in het zuiden van Cambodja. Je hebt hier een aantal stranden waar veel hotels in de buurt liggen. Wij zaten in een prima hotelletje aan Serendipity Beach (voor de rust kun je beter naar Otres Beach gaan). ‘S avonds kun je langs het strand voor een paar euro lekker eten en drinken. Daarnaast wordt er overal langs het strand vuurwerk verkocht en direct afgestoken, maar dan wel slecht vuurwerk dat soms maar amper de lucht in gaat. Wel zie je, ook hier, erg veel bedelaars. Zo liep er een vader met z’n kind van rond de drie jaar langs een tafel… wanneer het kindje voor een tafel met westerse mensen stond begon hij heel hard en zielig te huilen, wat weer ophield wanneer hij bij de tafel weg liep… erg vreemd en erg zielig. Daarnaast zijn er veel straat en strand verkopers, Wim heeft al meerdere keren een manicure aangeboden gekregen en Mariska een wax beurt met flos draad… Toch maar niet gedaan.
Een paar daagjes ge-relaxed op het strand, wat na een paar weken fanatiek reizen best lekker is. De was nog even gedaan, dat moet natuurlijk ook gebeuren. Op Wim’s verjaardag hebben we bij Sandan gegeten, een restaurant met bediening door straatjongeren in opleiding. Mris vond het nodig de leraar van de bediening in te lichten over Wim’s verjaardag, dus het hele personeel stond bij ons aan tafel Happy Birthday te zingen! Erg grappig en daarnaast was het eten ook weer heel erg goed. Totaal anders als de meeste dingen die we tot nu toe hebben gegeten en een stuk sterker qua kruiden (veel meer koriander, limoen, peper (kampot pepper) gember en een soort citroengras blad). ‘S avonds nog aan het strand gezeten en natuurlijk een biertje en cocktail gedronken om te proosten op 31 jaar Wim van Heugten :)

The Bum Gun
Nu is het wel de tijd om “the bum gun” aan te halen. De wc’s hier zijn over het algemeen prima. Bijna alle plees hebben een westerse zetel dus je hoeft nergens gehurkt je boodschap te doen. Wel heeft iedere wc ruimte hier een een slang met sproeikop naast het toilet. Erg verfrissend op een warme dag! Je moet wel van te voren even de druk controleren gezien sommige de druk van een water kanon hebben. Daarnaast kun je er prima de wc-bril mee schoon spuiten, je schoenen poetsen of gebruiken om muggen uit de lucht te schieten. Master the bum gun!

Koh Rong Samloem
Koh Rong Samloem is een van de eilanden aan de kust van Cambodja en een van de twee Koh Rong eilanden. Koh Rong is het “Party” eiland en Koh Rong Samloem is het kleine rustige eiland (en gezien wij suffe ouwe mensen aan het worden zijn kozen wij natuurlijk voor Koh Rong Samloem).
Het begon vreemd, de tickets die we voor de boot naar het eiland hadden gekocht bleken ineens duurder te zijn (dit kwam de eigenaar van het restaurant Purple bar ons een dag na het kopen van de tickets vertellen dus moesten we bijbetalen) ohja en de boot ging toch ook een half uurtje eerder. Prima, we zien wel. Bij het instappen op de boot werd ons gevraagd bij welke stop wij er uit wilde. “Euh zijn er meerdere dan? Nouja dan kijken we wel…” Gelukkig zaten we in de boot naast een Française die wel wist waar we er uit moesten, maar ze vertelde ook dat het heel moeilijk is om in Cambodja aan de juiste informatie te komen (wat wij inmiddels ook al meerdere keren hebben ervaren). De mensen geven soms liever verkeerde informatie dan geen informatie, omdat ze zich schamen dat ze iets misschien niet zouden weten. Daarnaast willen de meesten je echt graag helpen, dus de bedoelingen zijn goed. En natuurlijk niet te vergeten, de taalbarrière kan ook vaak voor onduidelijkheid zorgen.
Eerste stop, de boot uit en op zoek naar een plekje om te overnachten. Langs het strand staan allemaal strandhutjes die je kunt huren bij een aantal verschillende verhuurders. Er was ons verteld dat we gewoon langs konden gaan en dat er altijd wel genoeg plek was voor 2 personen. Aan de oostkant van het eiland staat er in de winterperiode erg veel wind, dus besloten we om naar de andere kant te lopen met onze backpacks, prima idee dachten we. Via een pad dwars door de jungle, over boomstammen en over rotsen gingen we naar Sunset Beach aan de andere kant (45 minuten, op slippers, berg op en af met 13 kilo op onze rug…) waar we erachter kwamen dat alles volgeboekt was behalve bij de Diveshop in een slaapzaal. Die nacht dus maar daar geslapen, het was een hele open ruimte en het voelde als buiten slapen, gelukkig hadden we klamboes en het geluid van de zee…
Het strand van Sunset Beach was echt zo ontzettend mooi, zand was superfijn en het water lekker warm. Onder de half ingestorte pier waren twee hangmatten bevestigd zodat we lekker konden relaxen! ‘S avonds nog met een chinees, twee Zwitsers en een Australiër ge-bbq’d (geen begin van een slechte grap) tot om 11 uur alle lichten op het eiland uit gingen en we met 6 man en 1 mini lampje onze weg terug moesten zoeken naar de slaapzaal. Kennelijk hebben ze op het eiland ongeveer vijf uur per dag stroom. Het nachtje in de slaapzaal was prima verder! De dag erna nog een hut aan de andere kant kunnen boeken en naar Lazy Beach gewandeld, onderweg kwamen we veel diertjes tegen, vlinders, salamanders en aapjes. Mocht je ooit naar Koh Rong Samloem gaan, boek dan bij Lazy beach, het zag er daar zo idyllisch uit! Echt perfect. De nacht in onze hut was ook bijzonder, het hutje stond vlak aan het water dus je wordt in slaap gesust door het ruisen van de zee. Eind van de volgende dag gingen we met de boot terug, voor die tijd nog een stevige wandeling naar de vuurtoren op het eiland gemaakt, daar aangekomen bleek het op een militaire basis te staan, bemand door een militair die je 1 dollar p.p. moest betalen om de vuurtoren op te mogen. De beste man is daar vrijwel alleen gestationeerd (met een aantal kippen) om de kanonnen te onderhouden en een paar dollar per dag te ontvangen. Op de terugweg liep er nog een mega-dikke spin op ons pad, ongeveer de grootte van een vuist… Wonderbaarlijk genoeg was Mris er niet zo van onder de indruk en de spin ook helemaal niet van ons of van Wim’s wegjaag pogingen. We kwamen dus veilig weer terug op het strand en stapte met tegenzin op de boot terug. Dit was echt een klein stukje paradijs op aarde.

 

Kampot
Met half 8 bedoelen ze hier half 9, zelfs de treinen in Nederland houden zich beter aan de tijd dan iedereen hier in Cambodja. Maar goed, maakt niks uit… nu hadden we wat meer tijd voor een bekske koffie! Het was wel weer een dodemansrit met lekker weinig informatie en een groep verwarde reizigers. “You all have Vietnam visa!? ehh wij gingen toch naar Kampot in Cambodja Mris?” Verder was het allemaal wel prima. Aangekomen in Kampot werden we natuurlijk overvallen door tuktuk drivers, maar we besloten om te voet te gaan. We sliepen in La Belle Villa, er was ons van te voren aangegeven dat het moeilijk te vinden was. En dat klopt! Tijdje rond gelopen, wat mensen gevraagd, wat gegeten, wifi erbij om meer info te vinden… nog een keer gevraagd en uiteindelijk kwam er iemand voorbij die uit zichzelf in de gaten had dat we La Belle Villa zochten… Gevonden! Heel erg mooi en rustig plekje, net nieuw (3 maanden open) en canadese eigenaren van rond de 35, super lieve mensen. Kamers zijn groot met de eigen badkamer etc., plus de eigenaren helpen je graag met alles… Aanrader dus! Tijdens de boottocht naar Koh Rong Samloem kregen we de tip om een firefly cruise te doen. Dus even de stad in gegaan om dat te regelen. Kampot is een frans Koloniale stad geweest, het ligt aan de voet van Bokor mountain en aan de Kampor rivier. Het is een erg leuk stadje met best wel wat hippe tentjes. ‘S avonds de firefly cruise gedaan en Sasha en Brian (The Hangry Travelers) ontmoet. Vuurvliegjes waren erg mooi om te zien, wel erg moeilijk om te fotograferen vanaf een boot ;). Na de boottocht wat gegeten en gedronken met Brian en Sasha (en op Brians uitvouwbare!! gitaar gespeeld), en iets te laat naar “huis” gegaan, tijd vergeten door de gezelligheid. Er waren letterlijk alleen nog maar honden op straat. Valse honden. Althans dat dachten we. Met behulp van onze lieve canadese hotel eigenaresse zijn we zonder kleerscheuren bij La Belle Villa aangekomen (we durfde niet langs de honden in de hotel straat af dus kwam ze ons halen).

De volgende dag vooral besteed aan de planning voor Vietnam. ‘S avonds wel de sunset cruise gedaan… zijn een beetje verwend met het aantal mooie zonsondergangen de laatste tijd! Daarna nog even tapas gegeten bij bARACA. Suuuper lekker, en als toetje whiskey met een Indische sigaret. Heel grappig idee, t was een kruidige sigaret die qua smaak goed combinatie vormde met de whiskey. Oh en de eigenaresse quote de film Zoolander dus dan zit je altijd goed bij Wim :). Kampot voelde als een gezellig dorp vol lieve mensen.

 

 

Can Tho
Vanuit Kampot zijn we met de Tuk Tuk naar de grens gereden in onze superdeluxe muziek Tuk Tuk (de enige van Kampot met een flinke house beat, aldus onze driver). De rit ernaartoe was best relaxed, nog wat van de omgeving kunnen zien zoals de rijstvelden en zoutvlaktes. De grens overgang zelf stelde niet zoveel voor en het oversteken ervan was zo gepiept gezien we al een visa hadden. Wij moesten paspoorten laten zien en een mooi stempelke halen bij beide grensposten plus een verklaring ondertekenen dat we beide kerngezond waren… om te checken dat we geen jokkebrokken zijn deden ze ook nog een temperatuur check (gelukkig doen ze het met n soort oormeter op pols i.p.v. “the old fashioned way”). We moesten wel 1$ p.p. betalen voor deze check… wij hebben het gevoel dat hij die dollars in zijn eigen zak stak…. Wat ook interessant was, vanaf het moment dat we het dichtstbijzijnde dorpje voor de grens inreden werden we achtervolgd door enkele mototaxis die de dollar tekens in hun ogen hadden bij het aanzicht van twee touristen in een Tuk Tuk (daarnaast hoorden ze ons natuurlijk van mijlenver aankomen door de muziek). Ze waren echt niet af te wimpelen, dus vervolgens met de motor naar het bus station. We konden gelukkig vrijwel direct instappen in een minibus naar Can Tho.
Deze busrit was tot nu toe de ergste die we mee hebben gemaakt…. ooit. Bestuurder reed veel te hard, schokdempers waren afwezig, de wegen smal, hobbelig, vol motors die overal vandaan kwamen en wanneer je een keer door de voorruit durfde te kijken was je er vrij zeker van dat dat het laatste was dat je ooit nog zou zien. Verkeersregels kennen ze dus niet! En na een buswissel werd het eigenlijk alleen maar erger. Kan dat? Ja dat kan echt maar we zullen je de details besparen.
Maar! de buschauffeur heeft er wel voor gezorgd dat we redelijk op tijd en heelhuids in Can Tho zijn aangekomen, chapeau!! Maar volgende keer toch maar een grote bus ook al hebben die standaard karaoke dvd’s aan staan.
Bij aankomst in Can Tho rende er een roedel volwassen mannen met de bus mee om te kijken welke toeristen ze konden vangen voor een rit op hun mototaxi. Wij besloten eerst ergens te gaan zitten, wat te drinken en een slaapplek te zoeken. Voor 14 euro een hotel inclusief ontbijt gevonden, daar ingecheckt en nog een beetje rondgewandeld om de nodige fruit-shakes te drinken.

Can Tho is met 1,2 Miljoen mensen een van de grootste steden van Vietnam, maar toch is het nog een vrij rustig stadje. Tien jaar geleden woonden er nog maar 200.000 mensen dus het is allemaal vrij snel gegroeid. Dat is wel te zien, naast de Frans aandoende gebouwen is het een groot rommeltje van gebouwen en hutten. Stuk minder bedelaars dan in Cambodja, hier proberen ze loterij tickets te verkopen maar omdat buitenlanders/toeristen hier niks aan hebben wordt je nauwelijks lastig gevallen.

In de ochtend wat proberen te plannen en ’s middags nog wat tips uitgewisseld met een Zwitsers stel. Daarna de food tour! Samen met Tran (vertaald zou dat ‘always talking’ betekenen) werden wij met nog een Nederlands en een Nieuw Zeelands stel langs verschillende lokale eettentjes geleid. Bij iedere stop kregen we een speciaal gerecht.

Stop 1: verse spring-rolls die je zelf samen stelde met verschillende groenten en bbq-pork rolls. Superlekker vanwege de combinatie van groenten, vlees en fruit en omdat er niet veel vlees in zat bleef het erg fris.

Stop 2: Hartige dubbel gefrituurde cupcakes met varkensvlees en garnaal. Apart maar erg lekker, je at het ingepakt in een wasabi blad met een beetje saus er overheen.

Stop 3: Aubergine, tofu en ehm Veldmuis! Eerste twee sowieso super lekker maar toch wel een bekend smaakje. Veldmuis was verassend lekker. Mris en Ik hebben beide een beetje geproefd en het was anders dan we verwachtte, maar ik denk niet dat we het ooit zelf zullen klaarmaken of nog een keer eten.

Stop 4: Snake sausage van de bbq, smaakte ook best prima… Helaas zorgde een hele dikke rat voor wat onrust tijdens het eten van de slang. Maarja wat verwacht je ook… We zaten op de kleine krukjes op de stoep te eten, dan is de kans op bezoek groot :)

Stop 5: sticky rice met coconut in een wafel. Jamjamjam. Totaal heeft het ons misschien 20$ gekost incl. gids… erg de moeite waard!

Weer een planning dagje ingepland, maar stiekem komt er van plannen steeds weinig. “Kom toch effe een stukje wandelen en ergens wat eten”. Dus ’s middags wat shakes en koffie (uit kleine één persoons koffiezetters) gedronken en nog even gekeken of het museum open was… maar dat was het niet,’s ochtends en ’s avonds alleen maar open… alsof ze niet willen dat wij iets van de cultuur mee krijgen! Tegenover lag ook nog een museum, maar die was ook gesloten. Wel stonden er een aantal tanks en helicopters in slechte staat buiten, niet heel indrukwekkend en voornamelijk informatie loos zoals veel dingen hier. Dan maar een supermarkt in, eigenlijk ook een soort museum toch!? Wat eten gekocht, pretzelpizza en gefrituurde/gepofte macaroni. Daarna nog wat rondgewandeld over diverse marktjes en nog even naar huis “geviberd”. Op de terugweg nog bij de streetfoodsnackbar gegeten, achter een straatstalletje konden we op kleine krukjes aan tafel eten. In het hotel nog even gelezen. Onze receptioniste is echt een schat van een meiske, en wilde super graag met ons mee naar de floating market, dus dat ging ze even regelen voor de volgende dag!

‘S ochtends met Phoung (de schattige receptioniste) naar de floating markets (05:30). Met een klein bootje op weg naar de markt op het water (vandaar de floating market). Er was vooral veel fruit (ananas, jackfruit) te krijgen en naast de markt bootjes waren er toch ook erg veel toeristen boten. Niet super spectaculair maar wel interessant om te zien hoe behendig de lokale bevolking met de boten om kunnen gaan. Veel van de verkopers leven op hun boot en je ziet dat ze vaak ook huisdieren (en ook dieren voor de verkoop natuurlijk) op hun boot hebben. Toch een vreemd gezicht, een haan op een boot.
Daarna vertrokken we naar de Noodle Factory. Een vrij klein fabriekje waar alles met de hand gaat, Mris en ik mochten zelf ook nog proberen om de ongesneden noodle plakken op een bamboeplaat te leggen met behulp van een rieten honkbal knuppel. Ging verassend goed! Wij hebben onze nieuwe banen gevonden hier, hihi! Ook hier werden er muizen gebbq’d maar dit keer toch maar geen genomen. Wel een noodle pizza/pancake…

Ho Chi Minh City oftewel Saigon
‘S middags met de bus naar HCMC, erg vriendelijke en behulpzame mensen deze keer! Ze hielpen ons van bus naar bus, ook al spraken ze geen woord engels, en de rit was verder ook erg relaxed en een stuk minder hobbelig.

Ho Chi Min is wel weer een ‘culture shock’, we dachten dat we drukte hadden gezien maar dit slaat echt alles. Zo gigantisch veel scooters en motors en zo weinig verkeersregels… een keertje oversteken kost je gewoon 3 jaar van je leven (vanwege de stress die het oplevert!) De truc is om te kijken of je over kan steken zonder te laten merken dat je kijkt om over te steken… om dan vervolgens gewoon over te steken. Snap je?! Bij oogcontact met een bestuurder van een motorvoertuig gaat deze er vanuit dat je zult stoppen. En kijk er niet raar van op als je van iedere kant die je op kunt kijken tegenliggers hebt en blijf in beweging anders kom je halverwege vast te zitten en moet je wachten tot een auto, scooter of andere voetganger ook over steekt… dan kun je die persoon als een soort buffer gebruiken.
Daarnaast hebben ze af en toe wel (ver)stoplichten. Deze zijn soms verstopt (achter bomen of elektriciteits kabels) maar het gebruik hier van is anders als bij ons. Ze werken namelijk als volgt.
Green = you can go
Orange = you can go
Red = you can still go
Oftewel, aan stoplichten heb je hier helemaal niks.
Wonderbaarlijk genoeg nog geen ongelukken gezien!

Ons verblijf bij SaigonRoomHotel via airbnb was trouwens echt een aanrader. Erg goedkoop, en Phie ons contactpersoon was toevallig Nederlands dus alles ging vlekkeloos. Onze host Mrs. Dung ter plaatse was ook een schat van een mens al sprak ze alleen vietnamees.

‘S avonds met Brian en Sasha (onze vrienden uit Kampot) afgesproken, samen indiaas gegeten en nog wat goeiekoop bier gedronken in het park.

Beetje uitgeslapen en met Mrs. Dung naar de markt gegaan. Hamn hamn! Wanna buy, is good… in de middag naar het War Remnants Museum geweest. Ook al is het nogal een eenzijdig verhaal met het oogpunt vanuit de vietnamese kant, hier blijkt nog maar eens hoe verschrikkelijk mensen kunnen zijn. Het museum is opgedeeld in verschillende thema’s/tijden. De niets verhullende foto’s van de Vietnam oorlog maken erg veel indruk op ons. Sommige foto’s waren toch ook erg mooi ondanks de verschrikkelijke achtergrond. Er waren ook voorbeelden van de experimentele wapens die gebruikt werden voor marteling en moord. We liepen er echt met kippenvel rond. Daarnaast lieten ze de uitwerking van Agent Orange op het menselijk lichaam zien, behoorlijk confronterend…

Die avond wat luchtigers, met Brian en Sasha (plus wat ratten her en der) gepicknickt in het park en wat gitaar gespeeld. Helemaal leuk toen er twee vietnamese studenten bij kwamen zitten. Ze leerden ons wat vietnamees en samen wat liedjes gezongen. Mooie avond!

De volgende ochtend met Sasha en Brian afgesproken om naar de tunnels te gaan. Na eerst het verkeerde busstation bezocht te hebben, de goede bus gepakt naar Chu Chi Tunnels. (Bij het busstation was de prijs voor “urinating” 30.000 vnd en voor een “bowel movement” 60.000 vnd!? Hoe controleren ze dat?). De tunnels werden tijdens de oorlog door de guerrilla strijders gebruikt om te ontsnappen aan de bombardementen en agent orange besproeingen van de amerikanen. Het was nogal een eenzijdig en propagandisch verhaal maar wel indrukwekkend (veel gebruikt woord, sorry haha!) om te ervaren hoe klein de tunnels zijn en hoe groot het netwerk was. Natuurlijk mochten ook wij (zoals elke toerist die genoeg geld betaald) onder de grond! Door een veel te klein gat daal je af in een van de tunnels en kruip je naar de andere kant terwijl onderweg de vleermuizen over je hoofd vliegen… ook al kan dat haast niet gezien er bijna geen plek voor is (Mris en Sasha hebben de nodige gilletjes gegeven). Verder was er nog een tempel op het complex maar bij gebrek aan informatie en licht kunnen we er niet veel over vertellen.
Ook nog een filmpje gekeken in de bios (mordecai, vergetelijk). Wel apart een Vietnamese bioscoopervaring, ze lachen er om de meest voor de hand liggende slapstick humor en je telefoon opnemen in de bios is niet raar hoor.

Vanochtend vroeg vertrokken om naar een weeshuis in de buurt te gaan en een ochtend vrijwilligers werk te doen. Al met al een heftige ervaring, maar wel een waardevolle. Zeker om te zien hoe langzaam en onhandig we zijn in tegenstelling tot de vrijwilligers en zuster Kim. Je kunt er een paar uurtjes helpen om de kinderen (allemaal gehandicapt, sommige door de uitwerking van dioxine vergiftiging dat een onderdeel was van het ontbladeringsmiddel Agent Orange, dat door America tijdens de vietnam oorglog gebruikt werd om delen van vietnam letterlijk bloot te leggen) oefeningen te laten doen, degene die niet kunnen lopen worden gemasseerd voor goede bloedsomloop. Tijdens de lunch hebben we geholpen met eten geven (ze moeten bijna allemaal worden gevoed).
We zijn blij dat we er naartoe zijn gegaan, maar ik begrijp wel heel goed dat de meeste vrijwilligers minimaal een paar weken aanwezig moeten zijn zodat de kinderen je leren kennen… nu viel het hier wel mee omdat de meeste kinderen niet snel mensen zullen herkennen, maar toch… Je zou zo graag meer doen. Het personeel werkt daar bijna voor niets. En met 65 kinderen zit het er helemaal vol en kan er geen een meer bij.


Na afscheid genomen te hebben, terug naar de drukte in de stad. ‘S avonds wel eindelijk de beruchte Josie en Hannah ontmoet, twee hilarische Britse meiden. En samen weer in het park wat gedronken en veel gelachen!!

Danang
Een vlucht verder zijn we in Danang, een zaken- en kuststad. Hier zijn we een nachtje gebleven voordat we naar Hoi An gingen. Bij aankomst de vis gegeten aan de kust, je kon uit bakken de (levende) vis naar keuze uitzoeken en bepalen of hij in een hotpot of op de barbecue bereid zou worden. Ook weer erg lekker!
De nacht was apart! Eerst een kamerwissel gehad vanwege een niet te vangen kakkerlak om daarna een gecko uit de andere kamer te jagen. ‘S ochtends een taxi genomen die ons probeerde af te zetten (en dan niet op de manier waarop het zou horen met een taxi). Danang is echt een zakenstad met een mooi strand (niet zo mooi als in Cambodja though) waar de resorts als paddestoelen omhoog schieten. In een mooie maar vreemde Cao Dai tempel in gesprek geraakt met een Française plus vietnamese sidekick. Dankzij hun tips hebben we een top middag gehad, inclusief goedkoop vervoer (cheap cheap!). Halverwege een berg bij Danang staat een 67 meter hoog beeld. De Lady Buddha, Bodhisattva of Mercy. Er omheen staan mooie grote tempels waar dagelijks gebeden wordt. En het uitzicht was super mooi, dit maakte het voor ons het bezoek aan Danang meer dan waard. Daarna werden we naar onze Homestay in Hoi An gebracht.

 

 

Hoi An
In Hoi An ontmoette we Sasha & Brian weer. De avond van aankomst samen wat gegeten en gedronken in en over de nightmarket gelopen. Op twee plekken gegeten omdat het eten bij de eerste nogal weinig was. Het was wel grappig, je zat op kleine krukjes te bbq’en aan een mini barbecue.

Hoi An is een kuststad aan de Zuid-Chinese zee, de binnenstad staat op de unesco werelderfgoedlijst en is met de gele huisjes en vele lantaarns erg mooi, maar tegenwoordig wel erg toeristisch. Ondanks dat vonden we het er wel erg fijn en tegenover Ho Chi Minh City even lekker rustig.

De eerste ochtend begonnen met een gratis kookles bij Sasha & Brian’s hotel. We wilden graag een kookles in Vietnam, dus dat kwam mooi uit. Hier werd ons echter eigenlijk alleen maar iets voorgedaan ipv. het zelf te doen, weinig geleerd dus, maar weer zeer smakelijk gegeten. Het was wel weer erg grappig met s&b. Ook het tripje naar de lokale markt zorgde voor hilarische onderhandelingen tussen marktkoopmannen en Sas&Mris met hun gebrekkige Vietnamees. (Yamjah! Makwa Makwa!! Silloy doi hamue). Daarna mocht Mris zich uitleven bij het uitzoeken van een tailor voor Sasha en Brian (ze wilde graag kleren laten maken in Vietnam). Vervolgens ging ze zich bemoeien met alle details, het selecteren van alle stoffen, knoopjes etc.
In Hoi An laten veel mensen zich kleren aanmeten voor een lage prijs. Je kunt er met een plaatje van internet en een paar eisen elke jurk, trui of driedelig pak laten maken. De winkel waar wij bij uitkwamen zat diep verscholen in een stoffenmarkt, Sasha en Brians vierde keuze op de lijst. Heel vreemd om te zien, een tafel waar de bestelling wordt opgenomen en de rest bestaat uit torens van stoffen. Mariska kon hier mooi d’r ei kwijt en heeft S&B goed kunnen helpen!
Daarna waren we uitgenodigd om te eten bij de homestay met de familie. Superveel, natuurlijk weer heerlijk en erg gezellig met de rest van de gasten!

 

Na een rustige ochtend in onze homestay hebben we samen met Brian, Sasha, Josie and Hannah (Josie & Hannah waren die ochtend vanuit Ho Chi Minh City komen vliegen!) scooters gehuurd ergens langs de straat van Hoi An. Eerst even tanken… we werden genept waar we bij stonden, tank was niet helemaal vol en de tank bediende drukte niet echt de pomphendel in maar we mochten wel de volle mep betalen. Dat lieten we niet over ons heen gaan… maarja vietnamees kunnen wij niet en engels kunnen zij (ineens) niet. We weigerden te betalen tot ergernis van de pomp bediende, maar zei weigerden bij te pompen… plus de pomp bediende had de sleutel uit een van de scooters getrokken… wij de scooterverhuurster gebeld en die kwam er meteen aan. Na een woordenwisseling werd er bijgetankt… maar nog een woordenwisseling erbij en het werd bijna slaande ruzie. Tankbediende versus scooterverhuurster. Heel vreemde en vijandige situatie… de mannen zijn er kennelijk niet vies van om vrouwen te slaan. Maargoed iedereen kwam er zonder kleerscheuren vanaf.
De weg naar marble mountains was gelukkig makkelijk (dit was voor ons de eerste keer op de scooters!). Marble Mountains zijn vijf bergen die ieder een natuurlijk element symboliseren. Een ervan is toegankelijk en via een trap naar boven kom je in een tempelcomplex waarvan sommige verscholen zijn in grotten. De oudere tempels in de grotten zijn erg mooi om te zien terwijl de andere een beetje kitscherig zijn. In een van de grotten zat een doorgang verscholen waar je naar boven kon klimmen en kruipen om op de top van Marble Mountain te komen. Ondanks het grauwe weer de moeite waard! Overigens was boven Heaven en in de grot beneden Hell. In de grot beneden aan de voet van de berg stonden een hoop beelden uitgelicht met lelijk neon en verspringende gekleurde ledlichtjes achter de hoofden van de beelden. Ook zie je overal swastikas, we wisten wel dat het een gebruikelijk en normaal teken was die hier niets met nazi’s van doen heeft maar het ziet er voor ons toch vreemd uit. Zeker als het net kermis verlichting is. Jammer voor een grot ie zo mooi is van zichzelf. Verder naar beneden werden de beelden gruwelijker en beelden ze slacht en martelpartijen uit. De beelden zelf waren eigenlijk best lelijk naast dat ze gruwelijk waren. Kennelijk is het een goede les voor de kleinere kinderen want die werden hier gewoon mee naar binnen genomen. Terug in Hoi An gegeten bij een spring roll restaurant genaamd Bale Well… Als je in Hoi An ergens moet eten is het hier. Lokaal en veel… Je zit tussen de locals aan metalen tafels op plastic stoeltjes met handen te eten. Hoofdgerecht is een soort verse loempia die je zelf in elkaar moet rollen met alle verse ingrediënten op tafel. Veel menugangen die zonder dat je er om hoeft te vragen, gezien ze geen menukaart hebben, voor je geserveerd worden. Misschien wel het lekkerste eten tot nu toe! Daarna nog wat gedronken en vroeg naar bed gegaan in onze homestay.

Dag er na samen met “the gang” op pad en Brian en Sasha geholpen met de kledingfitting. De dames van de winkel in de stoffenmarkt nodigden ons uit om Cau Lau te komen eten die avond. De meiden konden hierna nog wat winkelen en Brian en Wim hebben het e.e.a. uitgezocht voor komende dagen en wat rondgefietst. Om 4 uur terug en gegeten bij de kleermaaksters. De Cau Lau noodles waren erg goed (lokale specialiteit). Daarna even omgekleed, we sliepen allemaal samen in een grote hotelkamer deze nacht (puur toeval, veel plekken waren vol geboekt). Terug naar het centrum en het lantern festival. Iedereen kon (net zoals iedere avond) lantaarntjes kopen die te water gelaten werden. Zag er wel leuk uit! Daarna aan de fresh beers (een dag houdbaar!! a 20 cent per glas) en de cocktails. Na een paar faceswaps en potjes Heads-up het feestje nog even voortgezet op onze 6 persoons kamer. De kater kwam later…..

Tot zover voor nu, hier na zijn we naar Hue en Phong Nha gegaan maar hebben nog geen tijd gehad om alles hier over op te schrijven!

Losse opmerkingen:
– Tot nu toe nog geen enkele keer correcte informatie gekregen… In Cambodja geven ze liever incorrecte informatie dan dat ze toe moeten geven dat ze het niet weten.
– Zowel in Cambodja als Vietnam zijn de mensen zo ontzettend vriendelijk en behulpzaam (ook al lijkt het iedere keer weer alsof ze je uit aan het schelden zijn als ze je proberen te helpen).
– Afdingen kan dus niet overal (Tot ergernis van Mris), soms kijken ze je raar aan en lopen ze gewoon weg zonder iets te zeggen.
– Vietnamese koffie. Lekker hoor! Een kopje is genoeg om je drie dagen wakker te houden. Soms mierzoet en als je condensed milk kiest krijg je een dikke stroperige substantie onder in je koffie waar suiker in zit.
– Mariska wordt hier behoorlijk nagekeken, we hebben moeten navragen of ze niet verkeerd gekleed was ofzo… maar nee hoor “youw are bijoetiefoel” :)
– Iedere bus die we gehad hebben stopt om de zoveel tijd om pakketjes op te pikken of af te geven, maakt niet uit wat voor bus of welke maatschappij! Een keer kwamen er zwart verpakte pakjes achter de dichtgeschroefde roosters vandaan om deze, terwijl we aan het rijden waren, af te geven aan een motorrijder… Erg dubieus.
-In Vietnam zijn vrijwel geen Tuk Tuks, hier heb je mototaxis oftewel opgevoerde scooters. “Hello! Where you going? Wannabuymotobike?”
– Honderd ratten verder schrikken we er niet meer zo van 😉
– Ondanks dat we zo actief zijn hebben we niet het gevoel dat we afvallen.
Oftewel, we vreten ons een ongeluk (gefrituurde banaan is trouwens ook erg lekker)
– Sorry voorde lappen tekst (we doen echt ons best het kort te houden), je hoeft echt niet alles te lezen, het is deels ook voor ons eigen dagboek.